15 Countries with the most Beautiful Women?????????????


Sulat para sa may-akda ng post na ito Do you live in one of these 15 countries with the most beautiful women on Earth?

Una sa lahat, inisip ko na baka kaya mo isinulat ito dahil nagagandahan ka sa mga kababaihang pinost mo at wala naman akong problema doon kung yon ang opinyon mo. Natutuwa din ako na kasali ang Pilipinas sa mga napili mo o sa mga sa tingin mo ay nagagandahang babae kung saan nakalagay ang picture ni Marian Rivera at ni Meagan Young na parehas na mestiza, hindi purong Pilipina.

 

Ito ang listahan mo ng mga bansang may pinakamagagandang babae. So lahat ba ng hindi kasali sa nilista mo ay mga panget?

1. Sweden

2. Brazil

3. Ukraine

4. Denmark

5. Argentina

6. Colombia

7. Russia

8. Venezuela

9. Italy

10. Netherlands

11. Canada

12. USA

13.  Australia

14. United Kingdom

 

Gusto ko lang sana itanong sa iyo kung saan at paano mo nakuha ang standards ng kagandahan?

Taking the first place is Sweden, home of the goddesses with fair skinned lovelies that have pretty blue eyes and tall sleek builds.

Kung Sweden ang may mga pinakamagagandang babae para sa iyo dahil sa kulay ng balat at mata at sa tangkad at korte, nais kong malaman kung kailan pa ito naging standard ng beauty ng isang babae? Kung iyan ang standards ng beauty edi sana hindi na kayo nagsasali ng mga kandidata sa Miss Universe na mula sa Asia at Africa.

Sabagay opinyon mo iyan at nirerespeto naman namin yan.

Pero, alam mo ba kung gaano kadami na ang nag-share ng post mo? Malamang alam mo dahil malamang kahit mga manyak na hindi naman talaga mahilig magbasa ay bubulatlatin ang artikulo mo dahil sa mga magagandang babaeng nakabikini na pinost mo. Malamang isa ito sa mga top posts mo. Nakita ko mga 20k shares na oh. Trending lang?

Kaso lang bilang isang manunulat, dama mo ba ang bigat ng epekto ng post mo sa mga mambabasa?  Alam mo bang hindi maaring maintindihan ng lahat ng mambabasa na opinyon mo lang ito at hindi ito and standards ng tunay na kagandahan? Alam mo din bang racist ang post mo?

 Alam mo ba kung gaano kadaming kababaihan ang maaaring madepress sa post mo? Alam mo ba kung gaano kadaming babae ang halos lumamon na ng sabong pampaputi, ang halos hindi na kumain para  pumayat, para lang mapantayan ang mga beauty standards na nilalatag ng mga katulad mo?

Alam mo ba kung gaano kadaming non-blondes at non mestizas ang nabubully dahil sa mga post na tulad ng sinulat mo?

Wala namang nagsabing bawal maghayag ng opinyon sa cyber world.

Ang akin lang, write responsibly.

 

PS. Kung sakaling makarating sa iyo ito pero di ka nakakaintindi ng Tagalog, sorry na lang. Wala akong panahong mag Ingles para sa mga katulad mo.

Translated


Oh well, kailangan ko pa magpost ngayon bilang katuparan ng aking sinimulang weekly routine. Ayun nga, WordPress Wednesday today at masakit pa din ang ulo ko. Balita ko kasi hindi daw naman talaga diniss ni Kris Aquino si Maria Ozawa at balita ko din magkapatid si BongBong Marcos at Grace Poe.

Matagal ko nang sinabihan ang sarili ko na wag magbasa ng balitang Pinas pero ang tigas pa din ng coconut shell ko kaya hayan sumasakit tuloy siya.

So, ano naman ang ibabahagi ko ngayon?

Nabasa ko sa mga comments ni Kuya Keso sa post ni Michaelang Kulit (tungkol sa facebook group ng mga WP bloggers) ang dahilan kung bakit puro Tagalog lang ang mga post niya.

i honestly like the idea it is just that I somewhat closed my doors to the world by writing exclusively in Filipino.<3 

no worries joining naman. but will stick on how i post things right now.

ang totoo nyan, nagsimula ako sa English na posts. then na feel ko na i-can’t really express myself and that I feel some subjects reach out to our kababayans if you are using our native language. my “minute” number of readers appreciate that i was able to relate to them things on a ‘Pinoy’ perspective.

– Cheesecake

Well, totoo naman. Pinoy tayo at walang mas tatamis pa sa mga obrang likha mula sa ating sariling wika. Kaso may naalala ako.

Nung Mayo, pumasok ako sa language school at nagmagandang mag-aral ng German. So ang basic lessons halos basic conversations, pagpapakilala, syempre numbers and letters. Pinagcompose kami nung German Teacher ng sentence in German, na naghahayag kung ano ang mga lengwaheng gamit sa aming (mga estudyante) bansa.

So nung turn ko na para mag recite, eto yung sinabi ko:

In den Philippinen spricht man Tagalog, Englisch und etwas Spanien.

In the Philippines the languages spoken are Tagalog, English and a little bit of Spanish.

Medyo nagulantang yung teacher pati yung mga kaklase ko. Tinanong ako kung ano ang official language natin. Sabi ko Tagalog at English. Kako pati mga legal and official documents in English.

So hindi silang lahat makapaniwala ano… yung isang kaklase kong Half Bangladeshi, Half Japanese na marunong mag Niponggo, French, Spanish at Italian at nakakaintindi ng Dutch at nakakabasa ng Arabic ay nagmarunong at ginoogle pa ang official language ng Pilipinas sabay sabing “Sorry but I googled it and you are right. But how and why?”

Haller? Ako yung Pilipino don ako pa yung pinagdudahan kung mali ang sinabi kong official language?

Anyway, kaya nga walang career sa atin ang mga translators tulad ng mga Japanese, Chinese at Russians na kapag may group tour, laging may hina-hire na translator. Syempre ang mga noypi na may kakayanan na magtravel, mayayaman lang kaya mahuhusay din mag Ingles, aanhin pa ba ang translator?

So, mabalik nga tayo sa official language natin. Bakit nga ba dalawa ang official language natin ano? Syempre mahabang istorya na hindi ko na bubungkalin pa. Sa isang banda advantage siya dahil globally competitive tayo.

Sa isang banda, medyo nakakagulo din. Halo-halong Taglish na ang lengwahe lalo na ng mga kabataan. Minsan mali na nga magEnglish, masaklap mali pa grammar kahit Tagalog. Sabi nga ng katrabaho kong Russian, ang lengwahe daw nila ay napaka rich. Yung mga tula daw ay hindi maaaring isalin sa English dahil mawawala yung ganda at walang ibang term na pwedeng gamit sa pagsasalin nito sa Ingles. Ganun din naman ang wika natin hindi ba? May nabasa nga akong post ng isang sikat na Pinoy na author na ang Tagalog daw ay may natatanging kiliti na hindi kailanman maisasalin sa wikang Ingles.

So ano na? Di ko na alam kung paano tatapusin ito pero ang alam ko, pinlano kong ang post na ito ay isasalin ko sa wikang Ingles. Titingnan ko kung parehas yung feels ng iisang post sa magkaibang wika – though parang alam ko na yung sagot.

 

**************

Oh well, I need to post something today as a fullfillment to the weekly routine that I have started. Yup, it is WordPress Wednesday today and my head still hurts. I’ve heard that Kris Aquino didn’t really diss Maria Ozawa and I’ve also heard that BongBong Marcos and Grace Poe are siblings.

For the longest time I have told myself not to read Philippine news anymore but I am just so stubborn and so my head hurts.

So, what am I going to share now?

I saw in Cheesecake’s comments on Michaela’s post (about the facebook group of WP bloggers) the reasons why all his posts are in Tagalog.

i honestly like the idea it is just that I somewhat closed my doors to the world by writing exclusively in Filipino.<3 

no worries joining naman. but will stick on how i post things right now.

ang totoo nyan, nagsimula ako sa English na posts. then na feel ko na i-can’t really express myself and that I feel some subjects reach out to our kababayans if you are using our native language. my “minute” number of readers appreciate that i was able to relate to them things on a ‘Pinoy’ perspective.

– Cheesecake

 

Well, its true. We are Filipinos and nothing else can be sweeter than masterpieces in our own language. But I remembered something.

Last May, I enrolled for a German Class in a language school. So the basic lessons covered basic conversations, self introductions, of course numbers and letters. The German Teacher asked us to compose a sentence in German, stating the language (s) spoken in our countries.

So when it was my turn to recite, this is what I’ve said:

In den Philippinen spricht man Tagalog, Englisch und etwas Spanien.

In the Philippines the languages spoken are Tagalog, English and a little bit of Spanish.

They were all a bit schocked, the teacher and my classmates. They asked what is the official language in the Philippines. I told them Tagalog and English. I also said that legal and official documents are in English.

So they really can’t believe…one of my classmates, a Half Bangladeshi, Half Japanese who speaks Niponggo, French, Spanish and Italian, who also understands Dutch and who can read Arabic searched the Philippines’ official language in google and said “Sorry but I googled it and you are right. But how and why?”

Hello? I am the Filipino in the class and she’s doubting my knowledge on my official language?

Anyway, that’s why there’s no career for translators in the Philippines unlike with the Japanese, Chinese and Russians that usually requires translators whenever they go for  out of the country trips. Of course, the Filipinos who can afford trips are the rich ones who can also speak English very well, so why hire a translator?

Now let’s go back to our official language. Why do we have 2 official languages? Of course it is a very long story that I don’t want to dig in. On one hand it is an advantage as we have become globally competitive.

On the other hand, it also creates confusion. A mixture of Tagalog and English is now commonly used especially by the younger generations. Sometimes the English grammar is wrong, what’s worse is that Tagalog grammar is wrong too. A Russian colleague once told me that their language is very rich. The poems can never be translated in English as it won’t be as beautiful and there are no English terms that can be used. Our language is just the same right? I saw a post of a very popular Filipino author saying may natatanging kiliti na hindi kailanman maisasalin sa wikang Ingles. (Sorry, I cannot translate :) ha ha)

So, what now? I don’t know how to end this post properly but all i know is that I planned to translate this post in English. I want to see the difference of a a post with the same content but in different languages – though I thought I already know it.

 

*****

All in all, I am a very bad translator. Blame it on the migraine and to Kris Aquino.

Bakit Kailangang Puso ay Masaktan


Ang sakit ng ulo ko.

Ang init kasi. Nakakainis yung mga Briton. Binabalita pang may heatwave sa kanila eh anak ng teteng 32 degrees celsius lang pala. UK, please be our guest. Mag-Dubai kaya kayo para makaranas kayo ng 48 degrees.

image by dubaiunveiled.files.wordpress.com

Anyway, medyo nananahimik ako dito dahil nangangapitbahay ako sa Pinoysite. Saka ginawan ko ng schedule ang sarili ko. Dapat kako every Wednesday lang ako magbubukas ng WordPress at tatawagin ko itong WordPress Wednesday (tulad ng Laundry Sunday, Ironing Monday atbp)   pero di ako nakatiis. Nangati ang kamay ko na mag log-in kahit Tuesday pa lang dahil sa kakulitan ni M.I.C.H.A.E.L.A. na binuko ang aking tunay na identity sa blog niya grrrr at dahil nagpapa shout out ang isang  chika babe na nakasalubong ko dito sa tabi-tabi at finollow ko na din. Siya si Aislinnpaula. Kayhirap bigkasin ng pangalan aysos. Anyway, kontakin niyo siya kung gusto niyo ng New York French Fries. Syempre corny joke yan.

Ayon, wala akong masyadong matinong maipopost dahil super late na, masakit pa ulo ko…feeling ko natusta sa init ng panahon saka sa init ng blower at plantsa  dahil nagparebond ako. Saka hindi masarap yung palabok na kinain ko kagabi dun sa Pinoy resto. Kaasar. Saka naimbyerna ako sa opisina ni JunJun Binay sa Makati City Hall saka dun sa comment ni Kris Aquino kay Maria Ozawa na nalilink daw sa kapatid niya. Tae Lang. Mambato kayo ng tinapay pero minsan masarap mambato ng bintana para mabasag.

So see yah blog peeps! Pag nagkalaman na ulit yung sabaw.

Eto muna ang bagong kantang aking natuklasan, pamparelax.

Not Pretty Enough – Kasey Chambers

I do not own the video. KTNXBYE.

200th post


Ang alak daw  habang tumatagal lalong sumasarap.

Hindi ako alak.

At hindi rin ako masarap.

Isa lang akong sabaw na umiinit at lumalamig, at iniinit muli. Mas madaming beses nainit, mas  matapang ang lasa. Mas matagal isinalang sa apoy, mas malapot ang kaldo.

Salamat sa mga nakihigop upang mapawi ang gutom ng kumakalam at nilalamig na sikmura.

Salamat sa mga nagbuhos ng sabaw sa kanilang kanin hanggang sa ito ay umapaw.

 

Sabaw! Sabaw kayo riyan!

 

image by all-free-download.com

 

Mga OPM Artists na Kailangan mong Makilala


aysabaw:

Ako po ay nangangapitbahay sa site ni RP. Kung kaya’t pakisilip din po kung kayo ay may panahon. Salamat!

Originally posted on The Pinoy Site:

Tama na muna ang 1D at ang KPOP, Taylor Swift at Katy Perry. Pansinin naman natin ang mga haligi ng musikang Pilipino.

Sa mga pinanganak noong late 90s at early 2000s, malaki ang tsansang hindi niyo na kilala yung ibang Pinoy Folk Singers na babanggitin ko dito.

Pero bago ang lahat, ano nga ba ang Folk Song o Folk Music? Ito ba yung mga baduy at makalumang awitin tungkol sa paglalaba sa ilog at pagsasaka sa bukid?

Ang Folk Music ay yung mga traditional na musika o awitin, mas madalas makaluma ang tema at melody. Totoong ang mga orihinal na Folk Songs ay patungkol sa araw-araw na buhay gaya ng paglalaba, pagsasaka at kung anu-ano pa. Dahil noong unang panahon, wala pang mga kantang maririnig sa radyo at kumakanta na lang sila para mawala ang inip sa paulit-ulit na ginagawa sa araw-araw. Gumagamit din ng mga etniko o tradisyonal na musical…

View original 672 more words

Tunay ka bang Malaya?


Ako ang tunay na malaya pagkat nalilibot ko ang langit at ang lupa. Natatawid ko ang himpapawid paroo’t parito ako sa pisngi ng langit.

Kaya kong tawirin ang di maabot ng mga tulay, kaya kong abutin ang tuktok ng bundok, kaya kong libutin ang silong ng langit. Kapag ako’y umawit kayo’y makikinig, walang makapagsasabi kung tama ito o mali. Ako ang tunay na malaya. Hindi ba’t ang paglipad at pag-awit ang tunay na kalayaan?

Ikaw? Tunay ka bang malaya?

-o-

Ano pa’t kalayaan mo’y may hangganan, kapag pakpak mo’y nahapo sa kakapagaspas, kapag lalamunan mo, sa kaaawit ay nagasgas. Hindi ba’t ikaw ay magiging  isang bilanggo sa piitang sanga ng puno, hindi ba’t ikaw ay magiging pipi, paano ka pa pakikinggan? Kung ano ang sanhi ng iyong kalayaa’y siya rin ang bibilanggo sa iyo!

Hindi ba’t ako ang tunay na malaya, dahil kaya kong lumangoy mababaw o malalim man. Hindi matatakot na ako’y mahapo pagkat sa alon maari akong makisabay. Gagawin ko lang ang siyang nais ng walang pipigil at walang magsasabi ng kung ano ang dapat at hindi. Ako ang tunay na malaya. Hindi ba’t ang paggawa ng lahat ng iyong nais ang tunay na kalayaan?

Ikaw? Tunay ka bang malaya?

-o-

Ano pa’t kalayaan mo’y may hangganan. Nakakulong ka sa tubig na iyong nilalanguyan. Nagpapadala sa along walang destinasyon at walang patutunguhan, paroo’t parito lang. Ano ang kalayaan mo kung isa ka lang pain sa makapangyarihang mundong iyong ginagalawan?

Hindi ba’t ako ang pinakamalaya dahil ako ang hari ng kagubatan? Kaya kong libutin ang aking kaharian at kaya kong takutin ang sino mang nilalang. Ako ang tunay na malaya. Kapag ako ang humiyaw lahat ay magbibigay daan. Lahat sa akin ay nahihintakutan, lahat sa akin ay naninilbihan. Hindi kalayaan ang lumibot lang, hindi kalayaan ang umawit lang. Hindi rin kalayaan ang pagwawalang bahala at pagpapaanod lang. Hindi kalayaan ang maging pain at sunud-sunuran sa alon ng kapanghyarihan. Ako ang tunay na malaya. Hindi ba’t ang kapangyarihan ang tunay na kalayaan?

Ikaw? Tunay ka bang malaya?

-o-

Ano pa’t kalayaan mo’y may hangganan? Hari ka lamang ng lahat ng iyong nakikita. Kaharian mo lamang lahat ng iyong natatanaw. Hindi ba’t ang kalayaan, ay hindi ang nakikita lamang?

Hindi ba’t ako ang tunay na malaya? Kaya ng aking isip na arukin ang kalaliman, kaya ng aking diwa na liparin ang kalangitan. Kaya ng aking puso na umibig nang walang hangganan. Ako ang tunay na malaya. Hindi ba’t ang karapatang mag-isip para sa sarili at umibig ng wagas ang siyang tunay na kalayaan?

Ikaw? Tunay ka bang malaya?

Biyaheng Cubao


“Cubao! Cubao!” ang sigaw ko sabay kampay ng kamay at tungo ng ulo ko para makumbinsi ang mga pasahero na sumakay.

“Lakasan mo kasi. Paano ka maririnig ang hina ng sigaw mo?” pasigaw na sabi ng tatay ko.

“Cubao! Ale, tatlo pa ‘yan sa loob!” Pilit kong nilakasan pa ang matinis kong boses.

“Bakit ho ba kasi hindi si JunJun ang nagkokonduktor dito tay?” naiinis na tanong ko.

“Maraming sabit ang hindi nagbabayad kapag siya ang nakaupo diyan. Bakit ba? Ikaw ba ay nahihiya? Marangal ang ginagawa nati’t hindi ka nagnanakaw!” sabi ni tatay na kahit malakas na ang boses ay natatabunan pa din ng kalabog ng mga remix na tugtog sa malalaking speakers.

Nahihiya ako  dahil babae ako at walang masyadong babaeng nagkokonduktor maliban na lang kung sila’y asawa nung drayber.

Paano pa’t nakikita ko ang  mga kaklase ko nung hayskul na  kolehiyo na rin at nagsisibyahe papuntang Cubao para pumasok sa unibersidad. Madalang ko lang naman gawin ito sa loob ng isang linggo, kapag ako’y walang pasok pero natataon pa yata na kung kailan ako nagkokonduktor ay saka naman naglalabasan ang aking mga kakilala.

‘Hindi ba dapat ako ang nagsasaing at naglilinis sa bahay at si JunJun ang nandito’t bumibyahe?’ naiinis na tanong ko sa sarili ko.

Habang ang aking mga kaibigang babae ay nasa bahay, nag-aaral, nanonood ng telebisyon, o nagluluto, ako’y pari-t parito sa Montalban at Cubao.

Habang ang kanilang mukha’y presko at namumuti sa pulbo, ang aki’y nangingintab sa mantika.

Habang ang kanilang  mababangong panyong bulaklakin ay pinantatakip sa ilong para hindi makasinghot ng alikabok, ang bimpo kong nangingitim sa usok at alikabok ay nakasampay sa aking leeg na maya’t-maya’y pinampapahid sa pawis sa noo.

Habang binababad nila ang kanilang buhok sa coconut oil para ito’y kuminis, naninigas at nagkikinky lalo ang aking buhok na natutusta sa init ng araw.

Habang sila’y nagsasara lang ng bintana ng bahay kapag biglang bumuhos ang ulan, ako’y nagbababa ng trapal para pasahero’y di mabasa.

Habang sila’y nangingilag sa mga lalakeng hindi kakilala, ako nama’y naninita “Hoy kuya, malapit na sa Cubao. Hindi ka pa nagbabayad! Yung mga natutulog ho diyan pakiabot na lang ang bayad!”

Habang kanilang pinahahaba at pinapakintab ang kanilang mga kuko, ang aki’y nangingitim sa maghapong pagkababad sa alikabok at paghawak ng barya.

Sa pagsapi’t ng gabi sila’y nangakaupo sa sala, mata’y nakatutok sa TV, electric fan ay nakatutok sa kanilang preskong pagmumukha, umiinom ng softdrinks matapos ang hapunan, ako nama’y pata sa maghapong biyahe, sa pagkababad sa init, pawis at alikabok, naghihintay na matapos hugasan ang dyip ng mga boy sa carwash bago pa makauwi at makapaghapunan, nagbibilang ng barya at papel na nakalagay sa kahoy na perahan.

Ngunit sa bawat kalansing ng baryang naririnig ay nagagalak ang aking puso at bahagyang nahuhupa ang pagod at naunang hiya. Bawat kalansing ay katumbas ng ulam at bigas para sa kinabukasan. Bawat kalansing ay katumbas ng matrikula at baon para sa aking kinabukasan.

Sa bawat ikot pa-Cubao at pabalik ay kapiling ko ang mga himig ni Gloc,  Chito, Ely at Dong. Kaagapay ko ang kanilang mga liriko sa maghapong pagpaparoo’t-parito.

Minsang puno na ang dyip, dire-diretso ang aming takbo at tulog ang mga pasahero ay nakaramdam ako ng kakaibang lungkot habang naririnig ang awit ni Dong, sabay bahagyang hinahampas ng hangin ang aking mukhang nakadungaw sa bintana’t nakatanaw sa side mirror ng dyip. Patuloy ang laboy, walang iisipin, kailangang magsaya, kailangang magpahangin.

Sumagi sa isip ko ang mga tanong na, ‘bakit ganito ang takbo buhay ko? Hanggang dito na lang ba ako? Bakit ganito ang buhay natin? Bakit hindi lahat pare-pareho?’

“Cubao! Cubao!” sabi ng konduktor sa mga pasahero. “Cubao! Ale, tatlo pa ‘yan sa loob!” sigaw ng konduktor sabay kampay ng kamay at tungo ng kaniyang ulo. Ang kaniyang bimpo ay nakasampay sa leeg.

“Hoy miss kung saan ka man pupunta sumakay ka na!” ang sigaw ng konduktor sa akin sabay ngiti. Ilang taon ang nakalipas bago kami muling nagkita at bagama’t hindi na niya maalala ang aking pangalan, ako’y kaniyang namumukhaan.

Sumakay ako sa dyip at dun naupo  sa may bandang likod ng upuan ng konduktor at nangamusta.

“Eto ganun pa rin,” sagot niya.

“Ikaw, sa’n ka ba pupunta? Cubao ba?” usisa niya.

“Hindi diyan lang ako sa may kabilang kanto,” sagot ko sa kaniya. Napangiti ako sa pamilyar na tugtog, sa pamilyar na senaryo, sa pamilyar na amoy ng usok ng tambutso, sa pamilyar na pakiramdam na ako lang ang makakaalam.

Sinilip niya ako sa rear view mirror at bagaman mata niya lang ang nakita ko at nakatakip ang kaniyang bimpo sa ilong at bibig ay naaninag kong siya ay nakangiti.

“Long time no see ah. Ang layo na ata ng narating mo.”