Bamboo

ang larawang ito ay nakuha sa yahoo images

Ang bamboo tulad ng nasa larawan sa itaas ay simbulo ng pagiging matibay. Sabi nga nila, kahit anong dami ng bagyong dumaan, at kahit anong lakas ng hangin pa ang dalhin ni Habagat at ni Amihan ay sasayawan lang sila ng Bamboo.

Bukod pa dito, pwede ding maging simbulo ito ng katatakutan dahil madalas daw dito may nagpapakitang kung ano ano…tahahaha…at ayokong makakita non.

Sa kasalukuyan, ang aming depenisyon ng Bamboo ay paghataw sa mga empleyado para magtrabaho ng maayos. Tahahaha, hindi naman namen sila hinahampas pero minsan nga ay gusto mo nang manghampas ng taong tatamad tamad. Minsan naman kapag tayo ang nagkakamali ay tayo ang nakakatikim ng bamboo na yan. Minsan konting bamboo lang, minsan naman ay mata lang ang walang latay. Kapag nangyayari yan, mapapakanta ka na lang ng ganito…..

Pag naman tayo ang nagbibigay ng bamboo, parang nagiging kung fu panda ang dating o kaya ay Lion King.

Chillax….

Minsan pantanggal stress din ang pagguhit kahit hindi pa masyadong maganda ang naiguhit. Mmm, saya minsan pag chillax mode…..gandang gawain ito…magdrowing habang nasa meeting

Dinrowing ko to para ipaalala sa aking sarili na ang trabaho ay talagang nakaka stress…palaging may bamboo kaya chillax lang….

Thousand Years

Nanaginip ako kagabi.
May lalake daw na tumutugtog ng piano..at ito ang piyesang tinugtog nya…at dahil panaginip ko iyon at feelingera ako…kinanta ko daw ang Thousand Years..tahaha…asa.
At dahil dyan ay agad kong hinanap ang Thousand Years sa youtube para pakinggan ito ang bumantad sa akin – ang piano/cello version na ito na maghapon ko nang pinakinggan dito sa opisina.

Ang gandang theme song para sa kasal..tahaha…feeling Bella at Edward….

The Ant and the Chrysalis

photo from wildfables.com

Aesop’s Fables

An Ant nimbly running about in the sunshine in search of food came
across a Chrysalis that was very near its time of change. The
Chrysalis moved its tail, and thus attracted the attention of the Ant,
who then saw for the first time that it was alive. “Poor, pitiable
animal!” cried the Ant disdainfully. “What a sad fate is yours!
While I can run hither and thither, at my pleasure, and, if I wish,
ascend the tallest tree, you lie imprisoned here in your shell, with
power only to move a joint or two of your scaly tail.” The Chrysalis
heard all this, but did not try to make any reply. A few days after,
when the Ant passed that way again, nothing but the shell remained.
Wondering what had become of its contents, he felt himself suddenly
shaded and fanned by the gorgeous wings of a beautiful Butterfly.
“Behold in me,” said the Butterfly, “your much-pitied friend! Boast
now of your powers to run and climb as long as you can get me to
listen.” So saying, the Butterfly rose in the air, and, borne along
and aloft on the summer breeze, was soon lost to the sight of the
Ant forever.

“Appearances are deceptive.”

- pangit man daw pero magaling, gumaganda din ^__^

Niloko mo ako….

Nagiikot ako sa pamilihan nang masilayan ko ang iyong kagandahan….
Andami mong kulay kaya agad kitang hinawakan….

Akala ko ay tunay ka….
Sa aking kuko ay kukulay ka….
Ngunit tila tubig ang iyong laman…
Kuko ko ay ayaw talaban…..

Nanghinayang ako na itapon na lamang…
Kaya’t papel ay aking kinuha…
Mabuti naman at may napaggamitan…
Kesa basurahan na lang ang iyong patunguhan…

Morale of the story: Huwag bibili ng mga produktong super below the belt, the pants and the shoes ang presyo kung ayaw madismaya sa kalidad nito.

Ako tuloy ay napaawit:
sayang ang pera ko
pinambili ng lobo nail polish
sa pagkain sana
nabusog pa ako

Gawan ng istorya ang litrato – Biyolin

Photo credits to http://www.facebook.com/#!/1mpics

‘Hapon na.
Panahon na para sa aking munting palabas’.

Bitbit ang biyolin ay lumabas ng bahay si Gido at naglakad patungo sa kanyang paboritong lugar tuwing hapon. Dito nya laging idinadaos ang kaniyang munting konsiyerto. Panauhin nya ang mga ibon at mga matataas na damong sumasayaw sa kanyang tugtugin.

Tuwing hapon ay naglalaro ang mga bata sa palayan pero hindi na sumasali si Gido sa mga ito. Lagi syang mag-isa, tangan ang kanyang biyolin na namana mula sa namayapang ina.

Sa hindi kalayuan ay nakatanaw ang ama ni Gido na naluluha. Tuwing nakikita nya ang anak ay naalala ang namayapang asawa. Naiiyak saya dahil sa malabis na pangungulila sa asawa; at dahil din sa pagkahabag sa anak na umid ang dila, na ang tanging paraan para kausapin ang mundo ay sa pamamagitan ng kanyang musika.

Isang pagpapaalala

…na dapat ay matuto tayong makuntento kung ano ang meron tayo dahil yung mga bagay na tinatamasa natin ngayon na pakiramdam natin ay kulang na kulang, para sa iba…iyon ay sobra sobra pa.

Ngayon ko lang ito napanood, oo huli na ako pero hindi ko napigilang maluha sa istorya ni Anthony.

OPM Hits muna

Pag-ibig kong Ito by Moonstar 88

Hindi ako sawi, eto lang ang kantang paulit ulit kong pinapakinggan kanina pa…