Hanggang Kailan Pa Kaya


Ilang araw na akong nag-iisip. May gusto akong isulat pero makailang ulit ko lang iniimbak ang mga ito at nagiging draft na lang at don na nagtatapos ang istorya.

Andaming issue na gusto kong isaysay pero di ko kayang buuin at tapusin. Di ko alam kung paano sisimulan.

Isa dito ay tungkol sa mga issue ko sa mga kaibigan kong tumatawag sakin matapos ang ilang buwan o ilang taon ngunit hindi dahil namiss nila ako kundi hindi sila marunong gumawa ng resignation letter o kaya ay naubos na nilang tawagan lahat ng contacts sa phonebook nila pero walang may gustong sumama sa kanila at bilang ako ang huling tinawagan at sumagot naman ako, sa akin na lang sila magpapasama magshopping. Naiinis ako kasi nauubos ang oras ko kakapakinig sa kanilang mga issue sa buhay na binubuo ng kakulangan sa pera, kakulangan sa lablayp at kakulangan sa pansin.

Isa pang issue ay patungkol sa mga flatmates ko. Ang buhay dito ay parang pagtira sa bahay ni Kuya. Titira ka sa bahay na hindi mo lahat kakilala ang makakasama mo. Maswerte yung may mga kamag-anak dito at hindi nila kailangang makisali sa PBB Dubai chapter. At ang challenge na ibibigay sayo ni Kuya ay:

1. Pinakamalaki ang babayaran mong upa dahil kapag mas malaki ang bayad mo, mas maliit ang babayaran nung landlady mo pero ikaw ang may pinakamaliit na space sa bahay
2. Ikaw na nga ang malaki ang binabayad, ikaw pa ang hindi makakasingit sa kusina. Gutom na gutom ka na, di pa rin sila tapos magluto kaya wala kang choice kundi kumain sa labas.
3. Ikaw na pinakamalaki ang binabayad, ikaw pa ang katulong sa buhay. Matiyaga sila. Matiyaga silang tingnan ang dugyot na banyo at kusina, wag lang madumihan ang bagong pintang kuko nila sa kamay.

Pero hindi talaga tungkol sa mga negatibong issue ko sa buhay ang post na ito kundi sa larawan ng Makati na nakita ko sa Wikipedia.

Makati Skyline
Makati Skyline

Kung paano ko ito nakita? Hulaan mo. Hinanap ko sa Wikipedia ang Pilipinas. Oo, kelangan ko pang i-wikipedia.

Parte ng trabaho ko ang mangalap ng impormasyon tungkol sa mga bansa kung saan may mga project proposals at minsan pakiramdam ko mas alam ko pa ang mga detalye ng ibang bansa kesa sa Pinas.

At ayun na nga.

Nakita ko ang larawan ng Makati skyline. Madami nakong nakitaan nagpost sa mga social sites ng larawan ng Makati pero ngayong ko lang nakita itong larawan. No filter at walang kasamang pagmumukha ng nagselfie.

Ayun na nga ulit. Para akong dayuhan sa sarili kong bansa. Ngayon ko lang nakita to eh.

Mas kabisado ko pa ang mga kalye at gusali ng Dubai kesa Makati.

photo by hotel.syl.com
photo by hotel.syl.com

Hindi ko kinukumpara, hindi ko sinasabing mas maganda ang Sheikh Zayed Road kesa sa Makati, hindi yan ang intensyon ko.

Kabisado ko man ang mga kalye dito dahil sa tagal na ng aking paninirahan dito, dayuhan pa din ako pero mukhang mas dayuhan ako sa sarili kong bansa.

Kung hanggang kailan pa kaya ako magiging dayuhan dito at doon, hindi ko alam.

Isang Handog


Madami kami. Mga ibong hindi makawala sa hawla. Taon ang bibilangin bago pa makakalipad kung papalarin. Pare parehas kaming biktima ng matatamis na pangako ng ahensya sa Pilipinas. Pero mapait. Mapait ang bawat pulot pukyutan na pumapatak sa aming mga palad na agad ding nauubos sa isang iglap.

Ama. Ina. Kapatid. Anak. Walang pinipili. Walang pinagbibigyan at iilan lang ang pinapalad at pinapakawalan.

Marahil ay isa ako sa mga pinalad na iyon at lubos na pighati ang nadama ko ng mamaalam sa itinuring na magulang sa loob ng maliit na lunggang aming pinagkasyahan sa loob ng ilang taon.

Babalik ako. Babalik ako kapag kaya na kitang tulungan.

Hayaan mo na ako at intindihin mo na lang ang iyong sarili. Hindi ka nangibang bayan para sa akin kundi para sa sarili mo at sa pamilya mo. Malaki ang problema ko at amnestiya lang ang makakatulong sa akin, alam mo yan. Hayaan mo na ako. Lahat tayo ay may kanya kanyang destinasyon. Kung hanggang dito na lang ang sa akin ay malugod ko itong tatanggapin.

Lahat tayo ay may sariling dahilan kung bakit nandito sa ibang bansa pero hindi doon nagtatapos iyon. May nakikilala tayo na bumabago sa ating buhay at sa ating pananaw. Mga taong nagiging inspirasyon at kinapupulutan ng aral. Mga taong makapag-papaalala sa atin na lubos tayong pinagpala kahit pa kakarampot lang ang ating kita.

Ang pag-asa ay hindi mo lang makikita sa liwanang na dala ng bawat sinag ng araw kung hindi sa mata ng bawat taong patuloy na lumalaban pa kahit alam nilang talo na sila.

Hinanap ko sya at binalikan noong dumating na ang natatanging araw na hinihintay nya subalit hindi ko na sya muling nakita pa.

* pinaikli ko ng husto ang aking mahabang maikling kwento
* kathang isip lamang ito ngunit hinango sa buhay ng napakaraming Pilipinong nasa ibang bansa na hindi makauwi dahil tumakas sa mga mapagsamantalang amo o kaya’y mapanggipit na kumpanya
* kung meron lamang sanang makakapagbigay ng maganda gandang titulo para dito ay paki comment lang para mapalitan ko kasi hindi ko alam kung anong magandang titulo.

* Isang handog para sa Araw ng Kalayaan at para sa ating mga bagong bayani :)

Hinango…


Nagmaganda akong gumawa ng maikling kwento ilang buwan na ang nakakaraan pero hindi ko kinaya. Binasa kong muli ang hindi natapos na kwento at may magaganda din naman pala akong naisulat. He he…Heto ang mga ilang linyang hinango sa dapat ay maikling istorya ko….

- May mga relasyong parang istasyon ng radyo. Humihina yung frequency pag dinadaanan ng bagyo. Mas lalo mong ginagalaw yung antena para maayos ito, mas lalo namang nawawala.

- Lahat tayo ay may kanya kanyang destinasyon. Kung hanggang dito na lang ang sa akin ay malugod ko itong tatanggapin.

- Sa sobrang tagal na puro sakit lang ang nadama ko, nagising na lang ako isang araw na yung sakit at ligaya ay parang iisa na lang.

– May mga taong malaya na parang ibon. Kaya lang minsan mayroong mga hindi na marunong bumalik sa kanilang pugad.

sabaw man ay nagkakalaman din

Dubaiexpatnurse's Blog

Guide for the young Filipino nurses in Dubai

Real Talk

Let's get this straight.

hungarianportrait

Portrait and Glamour Photography from Laszlo Racz

live. laugh. love.

and yes! i know she's a keeper <3

XCB photography

photography,humor,rated pg!

theweekendbackpacker

Weekend Musings Of a Newbie Traveler

Confessions of a Kabataang Pinay.

We love to express, much more to be heard. A personal blog to let you see the world behind a young adult's eyes, in the philippines.

NANGAKOAYNAPAISIP

ako'y nanilip

Pescao Seco.

Nothing, but simple perspectives.

Kumain ka na ba?

Me and my wife's food tripping in Manila and beyond!

Kalyo sa Kanang Palasinsingan

tanda ng matrimonya sa papel at panulat

johncoyote

Poetry, story and real life.

Transitions

The Life: Unconventional

I Am Begging My Mother Not To Read This Blog

and other tales from a twentysomething disaster

Love Souls

Embrace who you are...

The Unspoken Words

"Like the dust on the floor, the wind carrying .. Like the bubble in my bath that keeps on popping. They're just fading in the blink of an eye.. Just like my FADED LOVE, and I don't know why..."

BAYAN Canada

Alliance of progressive Filipino organizations

stitches and runs

Hey! I'm learning to stitch.

My French Heaven

FOOD, PHOTOGRAPHY & JOIE DE VIVRE IN BORDEAUX, FRANCE

Nadia Williams

All of the above.

Sew Sweetness

Sara Lawson

Life's a great adventure

...and these are my JADEventures :)

Wax's World

A collection of musings, memories & melodies.

The Late Jillian

I am Jillian and I wake up every morning to sleep again.

The Book of Shayne

A stream of consciousness, inspiration, music, photos & videos

Loud Snapshots of a Quiet Existence

"My ideas usually come not at my desk writing but in the midst of living." - Anais Nin

Kanlaon

Just another Wordpress.com weblog

Made in the desert

Inspiring things to inspire you

Dot. Dot. Dot.

This is the story of my life, my introvert life. Living in an extrovert world.

Jeepney Psycho Logy

We don't want you to think like us. We just want you to think.

Pluma, Tinta at Imahinasyon

mga tula at kwento ng imahinasyon...

Despondency

There is more to sadness.

Pinay Unlimited

I don't want to be defined.

DA MIRA YUMA MISADBENTURS

Kwentahin ang mga kwentong walang kwenta

Blithe and Untroubled life...

The best way to live life is to live it simply...

shiawase days

a photo blog of charming desserts, delightful eats & lovely encounters

With The Grains

Whole Grains, Film Grains, Wood Grains, Words and Wanderings by Quelcy T. Kogel

JDC Point of View

Personal Blog ni JDC

the imperfect P.A.

PA’s are humans too and we may not be perfect after all.

Paper and Salt

Paper and Salt attempts to recreate and reinterpret dishes that iconic authors discuss in their letters, diaries and fiction. Part food and recipe blog, part historical discussion, part literary fangirl-ing.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 246 other followers