Papel


Napakaraming papel sa opisina. Papel na may nakasulat, papel na may naka-drawing, papel na manipis, papel na makapal, papel na parang karton, papel na kailangan pirmahan, papel na blangko, papel na pinagpapasa-pasahan, papel na ginagawang eroplano, papel na masarap waratin at itapon sa mukha ng iyong kaaway, papel na tinatago sa loob ng volt, papel na may sikreto, papel na may drawing na pusong may pana, papel na ginagawang basahan, papel na tinatapon sa basurahan at papel na dinadala sa banyo.

Marami na ngang papel ay mas marami pang pumapapel.

Hindi ko lubos maisip at hindi ko lubos maubos. Kung pwede lang kainin ang mga papel, sana ay nabusog pa ako.

video by: UniveraslRecPH

May post na akong tungkol sa Lapis, ngayong naman ay Papel. Ano naman kaya sa susunod?

#SlamBookMillionaire


Sa bibig nahuhuli ang isda. At kakasuggest ko kay Kath na gawin itong chain post at magnominate (eto yung post nya Slam Book Millionaire ), ako tuloy ang unang napagbalingan. Pero gagawin ko na din dahil nakakatuwang sumagot ng mga tanong sa Slum Book. Ibang iba sa mga sagot noong bata pa ako. Pero yung totoo, mas mahirap na ngayong sumagot ng slum book kesa noon ha ha. Anyways, heto na:

Name: AySabaw
Nickname: Aisa
Age: 28
Address: Dubai
Email add: *tinanggal ko at dumami ang spam mails ko ha ha
Zodiac Sign: Libra
Favorite Subject/s: Basta walang Math
Teacher/s: Ginang Dizon – 3rd Year HS Noli Me Tangere
Book/s: Garden of the Evening Mists by Tan Twan Eng
Author/s: Tan Twan Eng, Norman Wilwayco, Simon Sebag Montefiore
Movie/s: Fast & Furious, Hunger Games
Movie Genre: Suspense
Actress/Actor: JenLaw
Singer/s: Gerard Way, Karen Carpenter, Aia de Leon, Armi Millare, Amy Lee, Rico Blanco, Pink, Gloc9
Song: Seasonal eh….sa ngayon ang paborito ko ay Close to You by Whigfield (kelangan may explanation?)
TV Program: 24 oras
Radio Program: Programs ni John Hendrix sa WLSFM nung Campus Radio pa sila
Outfit: Muchas Grasas Outfit kapag ako ay nasa Pinas. Pag nasa Dubai Normal-na-tao outfit
Food: Seafood Linguini, Ramen, Banana Cue, Goto, Fishball
Drinks: 3 in 1 Coffee
Color/s: Gray, Blue, Pink
Lucky No/s: Pano mo malalaman ang lucky number mo?
Hobbies: Writing, Reading, Playing the Guitar, Staring Blankly
Sports/Games: Dampa
Motto: Time is gold.
Describe yourself: Simple pero bato.
Who is you crush: Kim Soo Hyun
What is love? Love is blind. (pinanghahawakan ko pa din yang definition na yan hanggang ngayon)
Do you believe in destiny? Yes.
Why? Because we create our own destiny.
What attracted you the most? Humor
Dreamboy: Lalakeng nakakatawa. Payat. Matangkad. Kahit naka skinny jeans at white tshirt lang maangas tingnan. May hawak na gitara at kumakanta. Hindi ko dinedescribe si Steve Badiola ng Typecast.
Happiest Moment? Lagi akong masaya.
Greatest achievement in life? Matutong mag AutoCad mag-isa. Makapagsulat ng mga bagay na may silbi na lagpas 100 words.
What is your greatest dream? Maging rockstar!
Most wonderful event ever happened? Pwede bang galing sa imagination ko lang yung sagot dito?
Funniest Experience? Madaming madami.
Most stupid thing you ever done? Tumaya sa color game sa perya
My idea of vacation: Swimming. Kain. Tulog. Sun bathing. Massage.
Regrets: Ang mag suggest kay Kath na magnominate para sa Slam Book Millionaire.
Wildest Imagination: Mag time travel sa panahon ng mga Pharaohs
Your guilty pleasure: Shopping
Philosophy in life: Wag mong gawin sa kapwa mo ang ayaw mong gawin sayo. (motto ata to?)
Loves: Family, Friends, BF, Pasta, Coffee, Bags, Books, Writing & Reading, Singing, Sleeping
Hates: TAX, Kurakot
Last Words: Sa akin ang huling halakhak.

At dahil chain post ito, Ignore this and mabubutas maong mo pag bababa ka sa jeep o sa bus, I nominate JumpingJolens, Waxy Wax at si Kuya Keso? Kuya Keso di sana kita pipiliin kaso nafeel ko na kapanahunan naten tong slum book ha ha…Sagutan mo na hehehehe

Haha, alam kong busy kayong lahat pero kung may time kayong gumawa nito ay mas masaya hihihih.

PS: Kelangan nyo din pala daw mag nominate ng 3 ha para makaganti hehehe

Si Amapola sa 65 na Kabanata


litrato mula sa goodreads
litrato mula sa goodreads

Hindi ito isang book review. Seryoso ako.

Habang ang lahat ay nababahala sa nakakahawa at walang lunas na sakit na Ebola, ako naman ay nagbabasa ng kwento at kabaklaan ni Amapola.

Hindi ko kilala si Ricky Lee pero narinig ko ang librong Para kay B, bagaman hindi ko ito nabasa. Lumaki akong….tumanda akong ang tanging kilalang Pilipinong manunulat ay si Bob Ong at Lualhati Bautista, pero wala ni isang libro ni Madam Lualhati ang nabasa ko. Ah, nabasa ko pala ang libro ni Ramon Bautista pero parang nanghihinayang ako sa perang pinambayad ko. Nanlumo ako nung mabasa ko ang Bakit di ka Crush ng Crush Mo kasi nag-expect ako ng higit pa sa kung ano ang nabasa ko.

Nananabik ako sa mga Tagalog na libro. Palibhasa, walang mabibiling ganun dito. Kaya nung umuwi ako last month sa Pinas ay nag shopping spree ako sa National Bookstore. Hindi ko alam kung sino sino ang mga manunulat ng librong nabasa ko. Kumuha lang ako ng mukhang interesante yung plot at yung cover. As long as hindi ito mga wattpad wattpad, kinuha ko ito. Syempre kumuha din ako ng libro ni Madam Lualhati, dalawa he he.

Isa na nga sa mga nabili ko ang Amapola. Pag-uwi ko, binasa ko ulit yung plot sa likod ng libro. Nasabi ko sa sarili ko, “ay putek, bakit ko ba binili itong kabaklaan na ito?”

Wala naman akong sinabing ayaw ko sa mga bakla, o tomboy o sino pa man pero ngayon lang kasi ako makakapagbasa ng libro na bakla ang bida. At ayokong ayoko kasi ng mga salitang churva ek ek at kung ano pang salitang bading.

May 45 minutes ako para basahin ito sa umaga papasok sa trabaho at 45 minutes ulit sa gabi papauwi habang nasa tren. Ugali talaga ng mga tao na umusyoso sa mga taong nagbabasa mapa dyaryo, libro o ebook man ang binabasa mo. Minsan kahit naglalaro ka ng candy crush o zombie tsunami ay nakikiusyoso din sila.

Kapag ibang lahi ang umuosyoso sa pagbabasa ko ng Amapola ay inaalis agad ng tingin dahil hindi naman nila naiintindihan, pero meron din naman na talagang mapilit at mapapansin mong kulang na lang ay kunin na sayo yung libro. Oo, madaling basahin ang Tagalog dahil ABC ang gamit naming alpabeto di tulad ng mga letra ng Korea o kaya Thailand pero di mo pa din ito maiindtindihan kung hindi ka Pilipino. Sabagay marami namang English na salita sa libro bilang Taglish Gay-lingo ang ginamit ng manunulat.

Kapag Pilipino naman ang umuusyoso, kung makatingin naman ng masama pagkatapos basahin yung back cover ng libro na may nakasulat na “ASWANG KA BA?” “NARINIG MO NA BA ANG ALAMAT NG BAKLA?” at “MAY PAG-ASA PA BA ANG PILIPINAS?” Nakibasa na nga lang iismid pa. Kung tingnan ka pa nila ay para bang sinasabing “Bakit di na lang libro ni Mitch Albom o Paulo Coelho ang basahin mo?” “o kaya Divergent?”

Noong una ay hindi ko naiintindihan kung anong meron sa kwento ni Amapola lalo na ang paulit ulit na pagbabanggit sa mga Noranians. Fan kaya ni Nora si Ricky Lee? Hindi ko rin naiintindihan kung anong meron sa donut. Pero habang binabasa ko pa at nakakalahati ko na yung libro ay dun na ko nagandahan.

At dahil hindi naman talaga ito book review, ibabahagi ko lang naman yung pinakamagandang parte na nabasa ko dito. Syempre hindi ko kabisado kaya bubuklatin ko yung libro ngayon kung saan nandon ang bookmark ko. Chapter 32.

- Napaka-imaginative ng Pilipino at di nauubusan ng mga bagong paraan ng pagdurusa. Nakikita ko ang iba’t ibang mukha ng kahirapan. At kabobohan.

- Ano nga ba ang nangyayari sa mga kababayan kong ito? Wala na nga ba talaga silang pag-asa? Lagi na lang silang nakapila – para bumoto, para humingi ng relief goods, para manalo sa lotto, para maabutan ng premyo sa TV, para makahingi ng hustisya.

Wala na kong idurugtong kasi yang parte lang na yan ang pinakapaborito ko at pinauulit ulit sa utak ko, parang yung scene na niyakap ni Do Min Joon si Cheong Song Yi sa My Love from the Star noong nagkasundo na sila.

Yun lang.

Sa Unang Tingin


Alas dos kinse na pero hindi pa ko nananaghalian. Kakainom ko lang ng café mocha sa isang organic na kapehan. Limang dolyar para sa isang tasa. Hindi nakakabusog yung kape pero yun lang ang kailangan ko nung mga panahong iyon.

Alas tres diyes pa ang boarding time pero pinapapasok na kami sa waiting area. May oras pa ako para magbasa. Nilabas ko ang Tagalog na librong nabili ko sa National Bookstore. Nakakalahati ko na yung libro at hindi ko na mahintay kung ano na ang susunod na mangyayari sa bidang si Lino na pinaghahanap ng mga pulis dahil sa kasalanang hindi nya naman ginawa.

Tutok ang mga mata kong nagbabasa at naka de kwatro pa. Halos walang hingahan to.

Isang grupo ng kalalakihan ang dumaan sa may bandang kaliwa ko ayon sa aking peripheral vision at nagsiupo sa isang helera ng silya na nakaharap sa akin. Kako’y mga business man ang mga ito at naka pormal na damit. Wala naman akong kinalaman sa kanila, at ganun din sila sakin kaya nagpatuloy ako sa pagbabasa at nag-aalala kung ano ang mangyayari kay Lino kapag nakadaupang palad nya ang mga pulis o kaya’y ang mga Hukbalahap.

Saglit kong inangat ang aking leeg mula sa matagal na pagkayuko para palagatukin at para mapahingang sandali ang mga mata kong kanina pa nakikipaghabulan sa mga letra sa libro.

Pagtingala ko ng kaunti ay napako ang mga mata ko sa isang pares ng mata na nakapako din sa akin.

Chinito. Nakasalamin, pero hindi kakapalan. Clean cut. Nakaputing polo na mahaba ang manggas na wala ni katiting na lukot sa kahit saang banda. Nakakulay abong pantalon at itim na balat ang sapatos na pwedeng salaminan sa linis at kintab. May bitbit na bag na balat at isang maliit na maletang pang hand carry na maraming sticker ng iba’t ibang airlines na patunay ng madalas na pagbyahe.

Dagling nag-iwasan ang dalawang pares ng matang kanina’y nagkatitigan. Lumingon ako sa kaliwa at sya nama’y yumoko at kinalikot ang tablet. Napatingin ako sa aking repleksyon sa stainless na parte ng pader. May isang maliit na clam sa gulo gulo at nagkukulutan kong buhok na hindi pa narerebond. Nangingitim ang ilalim ng mga matang alas dos palang ng madaling araw ay gising na. Lukot ang asul na polong tiniklop ang manggas hanggang sa siko . Bigla kong binababa ang naka de kwatro ko pang binti at pakunwa’y pinalantsa ng kamay ang lukot na khaki shorts. May ilang natuyong talsik pa ng putik ang sneakers na marka pa ng pag-ulan nung huling beses na sinuot ito.

Muli akong yumuko at nagpatuloy sa pagbabasa pero hindi na naka dekwatro at hindi na masyadong nakatuon ang isip sa binabasa dahil sa pananabla sakin ni hiya.

Ayos lang yan, kako sa sarili ko. Kelan ka pa ba nag-alala sa kung anong itsura mo? Isa pa malulukot din ang damit mo sa eroplano dahil matutulog ka lang.

“All First Class and Business Class Passengers as well as Kris Flyer Members may now board the plane.”

Tumingala ako at napansing nagtayuan na ang mga business man sa harapan ko. Nanatili akong nakaupo hanggang tawagin naman ang row ng silyang uupuan ko.

Hawak ang boarding pass ay hinahanap ko ang seat number ko. Nadaanan ko ang First Class at Business Class Seats at luminga linga. Wala si Mr. Clean. Naisip ko “ang tanda mo na naniniwala ka pa sa pa destiny destiny na yan. Feelingera ka na assumera ka pa. Ano to palabas? Malalab at first sight ba sayo yun sa itsura mo? Baka kaya ka tinititigan non kanina dahil din a maintindihan ang itsura mo. Tantanan mo na yang kalokohan mo at hanapin ang upuan mo.” Naisip ng isa ko pang isip “hoy aba bakit? Masama na bang humanga sa taong may itsura at napakalinis tingnan? Tinitingnan ko lang, may gusto na agad? Saka malay mo? Di ba madalas sa mga koreanobela ay dyan nagsisimula ang lahat? At saka opposites attract naman diba?”

“Tantanan mo na yan. Hindi ka koreana at hindi ka nobela.”

Nakalampas na ko sa First at Business Class seats at hello Economy Class. Iniisa isa ko ang mga numero at letra sa cabin. 25G, 27G, 29, 30, 35,,,hayun 38G hay salamat at makakaupo na rin. Nilagay ko ang mga gamit ko sa cabin at umupo na. Kinabit ko na ang seatbelt ko at muling binuksan ang libro. Napatingin ako sa kabilang upuan, 38 H.

Isang pares na matang nakasalamin ang nakapako sa akin.

Isang Araw sa Trinoma


PAG-IBIG, OWWA saka OEC. Ano tong Phil Health? Wala namang Phil Health na binabayaran dati ah. Siguro kung sa Dubai ako kumuha ng mga to ay wala yung Phil Health na yan, kaso lang sobrang init na ngayon at sa labasan ng consulate pa kami papipilahin kaya sige na nga, magbabayad na lang ako ng mas malaki.

Kuya bakit may babayaran na Phil Health ngayon? tanong ko sa gwardya

Ma’am ganun na po talaga ngayon. Effective January 1, 2014 po required na magbayad ng Phil Health lahat ng OFW.

Ganun ba? Eh mas mahal pa yung Phil Health kesa sa lahat ng iba pang babayaran ah.

Ma’am pwede naman pong 6months lang ang bayaran nyo para konti lang.

Oh sige kuya penge na lang ng form.

Ma’am upo ho kayo dito at mag fill up ng form. Pag tapos na po kayo, punta po kayo sa guard don sa loob.

Sige salamat.

*matapos ang 15 minutes kong pagsusulat*

Kuya, tapos na po ako mag fill up ano po ang next kong gagawin.

Ma’am dito po sa application muna, tatawagin po kayo pag kayo na. Sundan nyo na lang po ito, habang tinuturo nya ang upuan kung saan ako dapat umupo.

Tatlo lang naman ang nauuna sa akin na nakapila sa application kaya mabilis lang naman. Matapos ma-input ni kuya yung details ko sa computer nya, sinabi nyang “Ma’am next po ay sa assessment na.” Sumagot naman akong “Ok po, salamat.” Pero tumingin ako sa gwardya, kasi hindi ko talaga alam kung anong next step. Katabi lang ng application yung assessment pero hindi ko alam kung may number ba akong kukunin o may pila.

Naintindihan naman ni manong guard yung ibig sabihin ng blangko kong pagtingin sa kanya. Kaya tinuro nya sa akin kung saan uupo at maghihintay.

Mga apat na row ng upuan yun eh. Limang upuan bawat row. Pagkaupo ko, may sumunod sa akin, may edad na. Maraming uban at naka kulay brown na polo shirt. Hindi sya mapakali. Nung umuusad na yung pila at nagtayuan yung mga tao para lumipat ng upuan ay nilagpasan nya ako at inunahan sa upuan. Tiningnan ko sya. Masamang tingin na nagsasabing “Kuya, may edad na ho kayo pero di pa ho kayo marunong sumunod sa sistema.” Mukha namang na gets nya na gusto ko na mag hurumintado dahil napakaiksi lang naman ng pila (maiksi lang sakin yun bilang sanay ako sa mas mahabang pila sa cashier ng Sintang Paaralan) ay kelangan nya pang sumingit kaya kunwari ay nagtanong sya sa gwardya at pinarinig nya sakin na “dapat ho doon pa ako sa unahan kasi number 97 yung nakasulat sa form ko.” Tiningnan nya siguro ang form ko na number 107 ang nakasulat at hindi nya matanggap na mas naunahan ko pa sya. Eh sa mas mabilis akong magsulat kaya naunahan ko sya. Sinabihan naman sya ng guwardya, “Naku ho, yung iba nga dyan o number 94 pero naunahan pa ng 100, mag-antay na lang din ho kayo.” Kaya umupo na lang ang maligalig na si Kuya at nanahimik bilang naunahan nya naman na ako sa pila.

Nagmamasid masid ako habang nakaupo at nag-aantay. Sa unahan ko ay may isang lalaking naglalaro ng superman sa kanyang tablet. At nung napansin kong napansin nyang nanonood ako sa paglalaro nya ay iniwas ko na ang aking tingin para hindi ako mukhang usyosera.

Ilang silya mula sa akin ay may babaeng medyo mataba. Malaki ang hikaw nyang ginto. Hikaw pa lang, bracelet na. May kwintas din syang ginto at napakadami nyang bangles at mga bracelet na ginto din. Naka make up si ate at makapal ang lipistix. Tiningnan ko sya at inirapan nya ako. Kung bakit nya ko inirapan ay hindi ko alam.

Ilang minuto pa ang nakalipas ay nakausad na rin ako ng ilang upuan papalapit sa assessment desk. May dumating na magjowa. Si Ate ay tawag pansin pero infairness din naman kay kuya, may itsura din sya. Malakas ang dating ni ate, para bang habang naglalakad sya ay may electric fan na humahangin sa buhok nyang medyo light brown ang kulay. Naka green na dress si ate at above average ang cup size nya. Nung umupo sya ay kumain sya ng tinapay. Lahat nakatingin sa kanya. Naglaway ata yung ibang lalake, at umiirap naman yung mga babae.

30minutes na kong nakaupo. Nag lunch break kasi yung isang nasa assessment counter at isa lang ang nag aasikaso samin. Yung nasa cashier’s desk naman kumakain ng dingdong at naghuhuntahan habang nag-aantay na matapos yung nasa assessment desk.

Binasa ko yung nakapaskil na impormasyon tungkol sa Phil Health. Epektibo na pala talaga ito mula nung unang araw ng taong ito. Sa tabi ng malaking banner ng Phil Health ay ang PAG-IBIG Funds. Taon taon ko tong binabayaran pero di ko talaga alam kung ano ba mapapala ko sa pagbabayad nito kaya binasa ko ito. Nakasaad sa paskil na minimum na dapat bayaran kada buwan ng isang OFW sa PAG-IBIG ay Php 100, at ang mga benepisyo sa pagbabayad nito ay makakakuha ng Utilities Loan, Calamity Loan at Personal Loan na may napakaliit na interes. So benepisyo ko ang makakapangutang ako na maliit lang ang tubo? Asan yung binayaran ko kung ganon? Pero di bale na, babayaran ko na lang to ng walang reklamo, wag lang akong maharang sa immigration sa araw ng flight ko pabalik ng Dubai.
Ngunit may mga taong hindi tulad ko na sinasaloob na lang ang mga katanungan at daing sa buhay. Hindi sila marunong manahimik. Si ate at kuyang magjowa na parehas naka red na t shirt pero hindi naman couples shirt ay nag iingay sa assessment. Pinakinggan ko kung bakit galit na galit si ateng naka red na may long blonde hair. Lumingon sya sa may bandang likuran at tinawag ang tatay nya, “Tay, diba kakabayad lang ni Nanay ng Phil Health ko? Sabi nitong mga to ay wala daw akong binayarang kahit ano,” habang nakaismid syang naglalakad papunta sa tatay nya. Lumabas silang lahat ng hindi nya natatapos ang proseso. Hindi ko na sila nilingon pa dahil baka naman magmukha akong tsismosa.

Nasa first row na rin ako sa wakas, bumilis na ang pag usad kasi bumalik na yung nag lunch na staff sa assessment. Humaba namang tuloy ang pila ngayon sa cashier dahil mabilis na yung assessment. Hindi na tuloy makakain ng dingdong si ate cashier.

May magjowang chubby na mas nauna sa pila kesa kay kuyang nakabrown na sumingit. Hindi ko alam kung ano ang drama nila. Tuwing uusad ang pila at lilipat na ng upuan ay ayaw nilang gumalaw. May isang ate sa likod ko na nagsabing “Kuya, pausod naman para makalipat na kami” pero nagbingibingihan si kuya at ang jowa nya. Kaya ayun, napikon si ate sa likod ko. Sya yung umupo dun sa unahan nung magjowang chubby. Tinanong sya nung guard kung anong number nya pa at paismid nyang sinagot ng “ayun yung kasunod ko sa likod, ayaw lang kasing umusad nitong nasa harap kaya ako na lang muna uupo dito.” Walang nagawa si manong guard.

Nung matapos ko na ang assessment ko ay mag-aantay muli ako para makapagbayad. Dahil humaba na yung pila sa cashier ay may numbers na na binibigay si kuya at masaya naman ako dahil number 4 ako at saglit na lang ang aantayin ko. Pumunta ako sa may bandang likuran katabi ng nanay ko habang inaantay na tawagin ako sa cashier. Mabalikan ko lang si ate na malakas ang dating. Yung green dress nya pala ay backless at kitang kita ang butterfly and floral tattoo nya sa likod.

Maya maya pa ay bumalik na ang magjowang naka pula at nagpunta agad sa assessment. Sinabihan sila na tumuloy na sa cashier matapos pirmahan ang mga papeles nila at binigyan sila ni kuya guard ng number. Number 27 na sila sa pila sa cashier.
Natapos na ako at tumungo na kami ng aking nanay sa isang Chinese restaurant sa Trinoma dahil alas tres na ay hindi pa kami nanananghalian. Habang namimili kami ng oorderin namin sa menu ay hinainan kami ng isang maliit na mangkok ng kropek ng isang poging waiter. Handa na kaming umorder kaya kinawayan ko si kuya pogi at hindi ko napansin na may babaeng naglalakad na pala patungo sa amin para tanungin kung oorder na ba kami. Nakakahiya. Baka sabihin ni ate waitress na si kuya pogi ang gusto kong magserve samin. Akala ko lang talaga kasi sya ang server namin dahil sya yung naghain ng kropek.

Umorder kami ng isang yang chow fried rice at isang lemon chicken na paghahatian namin ni nanay at dalawang iced tea. “Ma’am red tea or lemon iced tea?” tanong ni ate. Sabi ko, ano bang lasa ng red tea? Anong difference ng lemon at red iced tea? Hindi sya makasagot. Tinanong ko sya kung, flavor ba ito? o may gulaman ba ito kaya sya naging red? Ang tanging nasagot nya lang ay “ma’am tikman nyo na lang para malaman nyo.” Isang bagay na kinainisan ko bilang dati akong waitress, hindi katanggap tanggap sa akin ang ganitong uri ng pagsagot sa guest. Kailangan alam mo lahat ng produkto na binebenta mo para kahit anong itanong sayo ng guest ay masasagot mo. Pero hindi naman din ako nandon para okrayin ang service standards nila (hindi ko lang talaga maiwasan pag minsan) kaya hinayaan ko na lang.

Natapos kaming kumain at naglibot libot sa Trinoma. Bumili ako ng mga Tagalog na libro, bagay na hindi ko matatagpuan sa Dubai at paglabas namin ng NBS ay may isang beki na salesman na humila sa amin. “Ma’am parang awa nyo na, i-try nyo naman yung massage products namin kasi papagalitan kami ng boss ko pag wala kaming customer.” Malayo na kami at dire diretso na kami ng lakad at tumatawa lang na sinasabi sa kanyang nagmamadali kami ay hinihila nya pa din kami. “Ma’am sige na kahit mag pa attendance lang kayo.” Nung narinig kong attendance ay naisip ko na baka ipapasulat lang yung name namin, attendance daw eh kaya naisip kong pagbigyan na lang para matigil na. Pero nagkamali ako. Pinaupo nya kami sa massage chair nila na merong apat na dragon balls sa likuran na umiikot para hilutin ang likod namin. Dinadaldal nya kami para lang mag-stay kami at kinwento pa na kahapon daw ay may inatake sa puso doon sa Trinoma. Bigla daw bumagsak sa sahig ang isang intsik na babae kaya nabagot ang ulo. Ilang minuto pa ay sinabi ko sa kanya na “tama na siguro to, ok na ba yung attendance namin, may pipirmahan ba?” Sumagot sya na “Ma’am ok na po yun, nakita na po kayo sa cctv namin, yun na po yung attendance nyo. Salamat ma’am ha.” Tapos nakangiti kaming naglakad papalayo sa massage booth nila at sabi ng nanay ko ay sumakit daw lalo yung likod nya dahil dun sa dragon balls.

Bandang ala singko ay nagdesisyon na kaming umuwi para hindi abutan ng rush hour at mahabang pila sa terminal ng fx at van pauwi. Nakasakay naman kami sa van, sa may bandang likod na pang animan lang pero walo kaming pinagkasya. Kawawa naman yung estudyanteng taga FEU dahil konting parte lang ata ng pwet nya ang nakaupo. Sa tabi nya ay may dalawang lalake na nagkukwentuhan na nagsimmulang magdaldalan nung umusad na yung van.

- Ansarap nung pizza nila ah.
– Diba dati ayaw natin yung pizza nila?
– Masarap ngayon eh baka gutom lang kasi tayo kaya pakiramdam natin masarap?

Tumahimik yung isa pero kinalabit pa rin sya nung kasama nya para makipagkwentuhan.

- Alam mo pre, dapat maging kolonya na lang tayo ng America oh kaya ng mga British para mawala lahat ng kurakot dahil wala ng mangyayari sa bansa natin. Dapat sila muna mamuno sa atin eh kasi kayang kaya nilang ayusin yung bansa.

Tahimik pa ring nakikinig yung isang lalake at nagkwento pa din sya.

- Dapat ata hindi na natin natalo noon ng mga Kastila at Americano para hanggang ngayon hawak pa din nila tayo. Yaan mo na yung Hapon, ok lang matalo natin sila pero ano kaya kung Americano pa din ang may hawak satin ngayon? Edi madali lang tayong makapunta sa America kasi American citizen tayo?

Hindi pa din sya sinasagot at patango tango lang yung kasama nya. Hindi ko alam kung iba lang ang opinion nya kesa kay kuya daldal o hindi nya alam kung ano ang mga pinagsasabi ni kuya daldal. Yung totoo gusto ko nang sumabat pero naisip kong masama ang mag eavesdrop sa usapan ng iba at baka sabihin nilang ginagawa ko yun pero wala akong choice kundi marinig ang usapan nila dahil malakas ang boses ni kuya.

Maya maya pa ay nadaanan namin ang New Era College at sa labas nito ay may malaking banner na kakulay ng Italian flag at may mga simbolo ng anibersaryo nito. Nagsalita na naman si kuya daldal.

- Pre itong INC, yumaman na lang, pera pera na lang yan eh.

Hindi pa rin sumasagot ang kasama nya at hinihiling ko na sa pagkakataong iyon, sana walang INC na nakasakay sa van at nakikinig kay kuya daldal.

Hanggang Kailan Pa Kaya


Ilang araw na akong nag-iisip. May gusto akong isulat pero makailang ulit ko lang iniimbak ang mga ito at nagiging draft na lang at don na nagtatapos ang istorya.

Andaming issue na gusto kong isaysay pero di ko kayang buuin at tapusin. Di ko alam kung paano sisimulan.

Isa dito ay tungkol sa mga issue ko sa mga kaibigan kong tumatawag sakin matapos ang ilang buwan o ilang taon ngunit hindi dahil namiss nila ako kundi hindi sila marunong gumawa ng resignation letter o kaya ay naubos na nilang tawagan lahat ng contacts sa phonebook nila pero walang may gustong sumama sa kanila at bilang ako ang huling tinawagan at sumagot naman ako, sa akin na lang sila magpapasama magshopping. Naiinis ako kasi nauubos ang oras ko kakapakinig sa kanilang mga issue sa buhay na binubuo ng kakulangan sa pera, kakulangan sa lablayp at kakulangan sa pansin.

Isa pang issue ay patungkol sa mga flatmates ko. Ang buhay dito ay parang pagtira sa bahay ni Kuya. Titira ka sa bahay na hindi mo lahat kakilala ang makakasama mo. Maswerte yung may mga kamag-anak dito at hindi nila kailangang makisali sa PBB Dubai chapter. At ang challenge na ibibigay sayo ni Kuya ay:

1. Pinakamalaki ang babayaran mong upa dahil kapag mas malaki ang bayad mo, mas maliit ang babayaran nung landlady mo pero ikaw ang may pinakamaliit na space sa bahay
2. Ikaw na nga ang malaki ang binabayad, ikaw pa ang hindi makakasingit sa kusina. Gutom na gutom ka na, di pa rin sila tapos magluto kaya wala kang choice kundi kumain sa labas.
3. Ikaw na pinakamalaki ang binabayad, ikaw pa ang katulong sa buhay. Matiyaga sila. Matiyaga silang tingnan ang dugyot na banyo at kusina, wag lang madumihan ang bagong pintang kuko nila sa kamay.

Pero hindi talaga tungkol sa mga negatibong issue ko sa buhay ang post na ito kundi sa larawan ng Makati na nakita ko sa Wikipedia.

Makati Skyline
Makati Skyline

Kung paano ko ito nakita? Hulaan mo. Hinanap ko sa Wikipedia ang Pilipinas. Oo, kelangan ko pang i-wikipedia.

Parte ng trabaho ko ang mangalap ng impormasyon tungkol sa mga bansa kung saan may mga project proposals at minsan pakiramdam ko mas alam ko pa ang mga detalye ng ibang bansa kesa sa Pinas.

At ayun na nga.

Nakita ko ang larawan ng Makati skyline. Madami nakong nakitaan nagpost sa mga social sites ng larawan ng Makati pero ngayong ko lang nakita itong larawan. No filter at walang kasamang pagmumukha ng nagselfie.

Ayun na nga ulit. Para akong dayuhan sa sarili kong bansa. Ngayon ko lang nakita to eh.

Mas kabisado ko pa ang mga kalye at gusali ng Dubai kesa Makati.

photo by hotel.syl.com
photo by hotel.syl.com

Hindi ko kinukumpara, hindi ko sinasabing mas maganda ang Sheikh Zayed Road kesa sa Makati, hindi yan ang intensyon ko.

Kabisado ko man ang mga kalye dito dahil sa tagal na ng aking paninirahan dito, dayuhan pa din ako pero mukhang mas dayuhan ako sa sarili kong bansa.

Kung hanggang kailan pa kaya ako magiging dayuhan dito at doon, hindi ko alam.

sabaw man ay nagkakalaman din

Aria Scarlette

Aria: Expressive Melody

This Classroom Called World

Because when we stop learning, we stop living.

The Pinoy Site

Para sa Lahat ng Noypi

I Think. I Say. I Feel

Repository of all random things.

Hullo everyone!

welcome to my winding, swirling vine

Bagotilyo

Your Online Superhero

hooksamui

This WordPress.com site is the bee's knees

The Pink Mustache

My "stache" of random ramblings and turbulent thoughts.

jessasmiley

the secrets of my scratch paper

Dubaiexpatnurse's Blog

Guide for the young Filipino nurses in Dubai

Real Talk

Let's get this straight.

hungarianportrait

Portrait and Glamour Photography from Laszlo Racz

live. laugh. love.

and yes! i know she's a keeper <3

XCB photography

photography,humor,rated pg!

theweekendbackpacker

Weekend Musings Of a Newbie Traveler

Confessions of a Kabataang Pinay.

We love to express, much more to be heard. A personal blog to let you see the world behind a young adult's eyes, in the philippines.

NANGAKOAYNAPAISIP

ako'y nanilip

Pescao Seco.

Nothing, but simple perspectives.

Kumain ka na ba?

Me and my wife's food tripping in Manila and beyond!

Kalyo sa Kanang Palasinsingan

tanda ng matrimonya sa papel at panulat

Transitions

The Life: Unconventional

I Am Begging My Mother Not To Read This Blog

and other tales from a twentysomething disaster

Love Souls

Modern Wisdom on Love and Relationships

The Unspoken Words

"Like the dust on the floor, the wind carrying .. Like the bubble in my bath that keeps on popping. They're just fading in the blink of an eye.. Just like my FADED LOVE, and I don't know why..."

BAYAN Canada

Alliance of progressive Filipino organizations

stitches and runs

Hey! I'm learning to stitch.

My French Heaven

FOOD, PHOTOGRAPHY & JOIE DE VIVRE IN BORDEAUX, FRANCE

Sew Sweetness

Sara Lawson

Life's a great adventure

...and these are my JADEventures :)

Wax's World

A collection of musings, memories & melodies.

The Late Jillian

I am Jillian and I wake up every morning to sleep again.

The Book of Shayne

A stream of consciousness, inspiration, music, photos & videos

Loud Snapshots of a Quiet Existence

"My ideas usually come not at my desk writing but in the midst of living." - Anais Nin

Kanlaon

Just another Wordpress.com weblog

Made in the desert

Inspiring things to inspire you

Dot. Dot. Dot.

This is the story of my life, my introvert life. Living in an extrovert world.

Jeepney Psycho Logy

We don't want you to think like us. We just want you to think.

Pluma, Tinta at Imahinasyon

mga tula at kwento ng imahinasyon...

Despondency

There is more to sadness.

Pinay Unlimited

I don't want to be defined.

DA MIRA YUMA MISADBENTURS

Kwentahin ang mga kwentong walang kwenta

Blithe and Untroubled life...

The best way to live life is to live it simply...

shiawase days

a photo blog of charming desserts, delightful eats & lovely encounters

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 258 other followers