Isang Araw sa Trinoma


PAG-IBIG, OWWA saka OEC. Ano tong Phil Health? Wala namang Phil Health na binabayaran dati ah. Siguro kung sa Dubai ako kumuha ng mga to ay wala yung Phil Health na yan, kaso lang sobrang init na ngayon at sa labasan ng consulate pa kami papipilahin kaya sige na nga, magbabayad na lang ako ng mas malaki.

Kuya bakit may babayaran na Phil Health ngayon? tanong ko sa gwardya

Ma’am ganun na po talaga ngayon. Effective January 1, 2014 po required na magbayad ng Phil Health lahat ng OFW.

Ganun ba? Eh mas mahal pa yung Phil Health kesa sa lahat ng iba pang babayaran ah.

Ma’am pwede naman pong 6months lang ang bayaran nyo para konti lang.

Oh sige kuya penge na lang ng form.

Ma’am upo ho kayo dito at mag fill up ng form. Pag tapos na po kayo, punta po kayo sa guard don sa loob.

Sige salamat.

*matapos ang 15 minutes kong pagsusulat*

Kuya, tapos na po ako mag fill up ano po ang next kong gagawin.

Ma’am dito po sa application muna, tatawagin po kayo pag kayo na. Sundan nyo na lang po ito, habang tinuturo nya ang upuan kung saan ako dapat umupo.

Tatlo lang naman ang nauuna sa akin na nakapila sa application kaya mabilis lang naman. Matapos ma-input ni kuya yung details ko sa computer nya, sinabi nyang “Ma’am next po ay sa assessment na.” Sumagot naman akong “Ok po, salamat.” Pero tumingin ako sa gwardya, kasi hindi ko talaga alam kung anong next step. Katabi lang ng application yung assessment pero hindi ko alam kung may number ba akong kukunin o may pila.

Naintindihan naman ni manong guard yung ibig sabihin ng blangko kong pagtingin sa kanya. Kaya tinuro nya sa akin kung saan uupo at maghihintay.

Mga apat na row ng upuan yun eh. Limang upuan bawat row. Pagkaupo ko, may sumunod sa akin, may edad na. Maraming uban at naka kulay brown na polo shirt. Hindi sya mapakali. Nung umuusad na yung pila at nagtayuan yung mga tao para lumipat ng upuan ay nilagpasan nya ako at inunahan sa upuan. Tiningnan ko sya. Masamang tingin na nagsasabing “Kuya, may edad na ho kayo pero di pa ho kayo marunong sumunod sa sistema.” Mukha namang na gets nya na gusto ko na mag hurumintado dahil napakaiksi lang naman ng pila (maiksi lang sakin yun bilang sanay ako sa mas mahabang pila sa cashier ng Sintang Paaralan) ay kelangan nya pang sumingit kaya kunwari ay nagtanong sya sa gwardya at pinarinig nya sakin na “dapat ho doon pa ako sa unahan kasi number 97 yung nakasulat sa form ko.” Tiningnan nya siguro ang form ko na number 107 ang nakasulat at hindi nya matanggap na mas naunahan ko pa sya. Eh sa mas mabilis akong magsulat kaya naunahan ko sya. Sinabihan naman sya ng guwardya, “Naku ho, yung iba nga dyan o number 94 pero naunahan pa ng 100, mag-antay na lang din ho kayo.” Kaya umupo na lang ang maligalig na si Kuya at nanahimik bilang naunahan nya naman na ako sa pila.

Nagmamasid masid ako habang nakaupo at nag-aantay. Sa unahan ko ay may isang lalaking naglalaro ng superman sa kanyang tablet. At nung napansin kong napansin nyang nanonood ako sa paglalaro nya ay iniwas ko na ang aking tingin para hindi ako mukhang usyosera.

Ilang silya mula sa akin ay may babaeng medyo mataba. Malaki ang hikaw nyang ginto. Hikaw pa lang, bracelet na. May kwintas din syang ginto at napakadami nyang bangles at mga bracelet na ginto din. Naka make up si ate at makapal ang lipistix. Tiningnan ko sya at inirapan nya ako. Kung bakit nya ko inirapan ay hindi ko alam.

Ilang minuto pa ang nakalipas ay nakausad na rin ako ng ilang upuan papalapit sa assessment desk. May dumating na magjowa. Si Ate ay tawag pansin pero infairness din naman kay kuya, may itsura din sya. Malakas ang dating ni ate, para bang habang naglalakad sya ay may electric fan na humahangin sa buhok nyang medyo light brown ang kulay. Naka green na dress si ate at above average ang cup size nya. Nung umupo sya ay kumain sya ng tinapay. Lahat nakatingin sa kanya. Naglaway ata yung ibang lalake, at umiirap naman yung mga babae.

30minutes na kong nakaupo. Nag lunch break kasi yung isang nasa assessment counter at isa lang ang nag aasikaso samin. Yung nasa cashier’s desk naman kumakain ng dingdong at naghuhuntahan habang nag-aantay na matapos yung nasa assessment desk.

Binasa ko yung nakapaskil na impormasyon tungkol sa Phil Health. Epektibo na pala talaga ito mula nung unang araw ng taong ito. Sa tabi ng malaking banner ng Phil Health ay ang PAG-IBIG Funds. Taon taon ko tong binabayaran pero di ko talaga alam kung ano ba mapapala ko sa pagbabayad nito kaya binasa ko ito. Nakasaad sa paskil na minimum na dapat bayaran kada buwan ng isang OFW sa PAG-IBIG ay Php 100, at ang mga benepisyo sa pagbabayad nito ay makakakuha ng Utilities Loan, Calamity Loan at Personal Loan na may napakaliit na interes. So benepisyo ko ang makakapangutang ako na maliit lang ang tubo? Asan yung binayaran ko kung ganon? Pero di bale na, babayaran ko na lang to ng walang reklamo, wag lang akong maharang sa immigration sa araw ng flight ko pabalik ng Dubai.
Ngunit may mga taong hindi tulad ko na sinasaloob na lang ang mga katanungan at daing sa buhay. Hindi sila marunong manahimik. Si ate at kuyang magjowa na parehas naka red na t shirt pero hindi naman couples shirt ay nag iingay sa assessment. Pinakinggan ko kung bakit galit na galit si ateng naka red na may long blonde hair. Lumingon sya sa may bandang likuran at tinawag ang tatay nya, “Tay, diba kakabayad lang ni Nanay ng Phil Health ko? Sabi nitong mga to ay wala daw akong binayarang kahit ano,” habang nakaismid syang naglalakad papunta sa tatay nya. Lumabas silang lahat ng hindi nya natatapos ang proseso. Hindi ko na sila nilingon pa dahil baka naman magmukha akong tsismosa.

Nasa first row na rin ako sa wakas, bumilis na ang pag usad kasi bumalik na yung nag lunch na staff sa assessment. Humaba namang tuloy ang pila ngayon sa cashier dahil mabilis na yung assessment. Hindi na tuloy makakain ng dingdong si ate cashier.

May magjowang chubby na mas nauna sa pila kesa kay kuyang nakabrown na sumingit. Hindi ko alam kung ano ang drama nila. Tuwing uusad ang pila at lilipat na ng upuan ay ayaw nilang gumalaw. May isang ate sa likod ko na nagsabing “Kuya, pausod naman para makalipat na kami” pero nagbingibingihan si kuya at ang jowa nya. Kaya ayun, napikon si ate sa likod ko. Sya yung umupo dun sa unahan nung magjowang chubby. Tinanong sya nung guard kung anong number nya pa at paismid nyang sinagot ng “ayun yung kasunod ko sa likod, ayaw lang kasing umusad nitong nasa harap kaya ako na lang muna uupo dito.” Walang nagawa si manong guard.

Nung matapos ko na ang assessment ko ay mag-aantay muli ako para makapagbayad. Dahil humaba na yung pila sa cashier ay may numbers na na binibigay si kuya at masaya naman ako dahil number 4 ako at saglit na lang ang aantayin ko. Pumunta ako sa may bandang likuran katabi ng nanay ko habang inaantay na tawagin ako sa cashier. Mabalikan ko lang si ate na malakas ang dating. Yung green dress nya pala ay backless at kitang kita ang butterfly and floral tattoo nya sa likod.

Maya maya pa ay bumalik na ang magjowang naka pula at nagpunta agad sa assessment. Sinabihan sila na tumuloy na sa cashier matapos pirmahan ang mga papeles nila at binigyan sila ni kuya guard ng number. Number 27 na sila sa pila sa cashier.
Natapos na ako at tumungo na kami ng aking nanay sa isang Chinese restaurant sa Trinoma dahil alas tres na ay hindi pa kami nanananghalian. Habang namimili kami ng oorderin namin sa menu ay hinainan kami ng isang maliit na mangkok ng kropek ng isang poging waiter. Handa na kaming umorder kaya kinawayan ko si kuya pogi at hindi ko napansin na may babaeng naglalakad na pala patungo sa amin para tanungin kung oorder na ba kami. Nakakahiya. Baka sabihin ni ate waitress na si kuya pogi ang gusto kong magserve samin. Akala ko lang talaga kasi sya ang server namin dahil sya yung naghain ng kropek.

Umorder kami ng isang yang chow fried rice at isang lemon chicken na paghahatian namin ni nanay at dalawang iced tea. “Ma’am red tea or lemon iced tea?” tanong ni ate. Sabi ko, ano bang lasa ng red tea? Anong difference ng lemon at red iced tea? Hindi sya makasagot. Tinanong ko sya kung, flavor ba ito? o may gulaman ba ito kaya sya naging red? Ang tanging nasagot nya lang ay “ma’am tikman nyo na lang para malaman nyo.” Isang bagay na kinainisan ko bilang dati akong waitress, hindi katanggap tanggap sa akin ang ganitong uri ng pagsagot sa guest. Kailangan alam mo lahat ng produkto na binebenta mo para kahit anong itanong sayo ng guest ay masasagot mo. Pero hindi naman din ako nandon para okrayin ang service standards nila (hindi ko lang talaga maiwasan pag minsan) kaya hinayaan ko na lang.

Natapos kaming kumain at naglibot libot sa Trinoma. Bumili ako ng mga Tagalog na libro, bagay na hindi ko matatagpuan sa Dubai at paglabas namin ng NBS ay may isang beki na salesman na humila sa amin. “Ma’am parang awa nyo na, i-try nyo naman yung massage products namin kasi papagalitan kami ng boss ko pag wala kaming customer.” Malayo na kami at dire diretso na kami ng lakad at tumatawa lang na sinasabi sa kanyang nagmamadali kami ay hinihila nya pa din kami. “Ma’am sige na kahit mag pa attendance lang kayo.” Nung narinig kong attendance ay naisip ko na baka ipapasulat lang yung name namin, attendance daw eh kaya naisip kong pagbigyan na lang para matigil na. Pero nagkamali ako. Pinaupo nya kami sa massage chair nila na merong apat na dragon balls sa likuran na umiikot para hilutin ang likod namin. Dinadaldal nya kami para lang mag-stay kami at kinwento pa na kahapon daw ay may inatake sa puso doon sa Trinoma. Bigla daw bumagsak sa sahig ang isang intsik na babae kaya nabagot ang ulo. Ilang minuto pa ay sinabi ko sa kanya na “tama na siguro to, ok na ba yung attendance namin, may pipirmahan ba?” Sumagot sya na “Ma’am ok na po yun, nakita na po kayo sa cctv namin, yun na po yung attendance nyo. Salamat ma’am ha.” Tapos nakangiti kaming naglakad papalayo sa massage booth nila at sabi ng nanay ko ay sumakit daw lalo yung likod nya dahil dun sa dragon balls.

Bandang ala singko ay nagdesisyon na kaming umuwi para hindi abutan ng rush hour at mahabang pila sa terminal ng fx at van pauwi. Nakasakay naman kami sa van, sa may bandang likod na pang animan lang pero walo kaming pinagkasya. Kawawa naman yung estudyanteng taga FEU dahil konting parte lang ata ng pwet nya ang nakaupo. Sa tabi nya ay may dalawang lalake na nagkukwentuhan na nagsimmulang magdaldalan nung umusad na yung van.

- Ansarap nung pizza nila ah.
– Diba dati ayaw natin yung pizza nila?
– Masarap ngayon eh baka gutom lang kasi tayo kaya pakiramdam natin masarap?

Tumahimik yung isa pero kinalabit pa rin sya nung kasama nya para makipagkwentuhan.

- Alam mo pre, dapat maging kolonya na lang tayo ng America oh kaya ng mga British para mawala lahat ng kurakot dahil wala ng mangyayari sa bansa natin. Dapat sila muna mamuno sa atin eh kasi kayang kaya nilang ayusin yung bansa.

Tahimik pa ring nakikinig yung isang lalake at nagkwento pa din sya.

- Dapat ata hindi na natin natalo noon ng mga Kastila at Americano para hanggang ngayon hawak pa din nila tayo. Yaan mo na yung Hapon, ok lang matalo natin sila pero ano kaya kung Americano pa din ang may hawak satin ngayon? Edi madali lang tayong makapunta sa America kasi American citizen tayo?

Hindi pa din sya sinasagot at patango tango lang yung kasama nya. Hindi ko alam kung iba lang ang opinion nya kesa kay kuya daldal o hindi nya alam kung ano ang mga pinagsasabi ni kuya daldal. Yung totoo gusto ko nang sumabat pero naisip kong masama ang mag eavesdrop sa usapan ng iba at baka sabihin nilang ginagawa ko yun pero wala akong choice kundi marinig ang usapan nila dahil malakas ang boses ni kuya.

Maya maya pa ay nadaanan namin ang New Era College at sa labas nito ay may malaking banner na kakulay ng Italian flag at may mga simbolo ng anibersaryo nito. Nagsalita na naman si kuya daldal.

- Pre itong INC, yumaman na lang, pera pera na lang yan eh.

Hindi pa rin sumasagot ang kasama nya at hinihiling ko na sa pagkakataong iyon, sana walang INC na nakasakay sa van at nakikinig kay kuya daldal.

Hanggang Kailan Pa Kaya


Ilang araw na akong nag-iisip. May gusto akong isulat pero makailang ulit ko lang iniimbak ang mga ito at nagiging draft na lang at don na nagtatapos ang istorya.

Andaming issue na gusto kong isaysay pero di ko kayang buuin at tapusin. Di ko alam kung paano sisimulan.

Isa dito ay tungkol sa mga issue ko sa mga kaibigan kong tumatawag sakin matapos ang ilang buwan o ilang taon ngunit hindi dahil namiss nila ako kundi hindi sila marunong gumawa ng resignation letter o kaya ay naubos na nilang tawagan lahat ng contacts sa phonebook nila pero walang may gustong sumama sa kanila at bilang ako ang huling tinawagan at sumagot naman ako, sa akin na lang sila magpapasama magshopping. Naiinis ako kasi nauubos ang oras ko kakapakinig sa kanilang mga issue sa buhay na binubuo ng kakulangan sa pera, kakulangan sa lablayp at kakulangan sa pansin.

Isa pang issue ay patungkol sa mga flatmates ko. Ang buhay dito ay parang pagtira sa bahay ni Kuya. Titira ka sa bahay na hindi mo lahat kakilala ang makakasama mo. Maswerte yung may mga kamag-anak dito at hindi nila kailangang makisali sa PBB Dubai chapter. At ang challenge na ibibigay sayo ni Kuya ay:

1. Pinakamalaki ang babayaran mong upa dahil kapag mas malaki ang bayad mo, mas maliit ang babayaran nung landlady mo pero ikaw ang may pinakamaliit na space sa bahay
2. Ikaw na nga ang malaki ang binabayad, ikaw pa ang hindi makakasingit sa kusina. Gutom na gutom ka na, di pa rin sila tapos magluto kaya wala kang choice kundi kumain sa labas.
3. Ikaw na pinakamalaki ang binabayad, ikaw pa ang katulong sa buhay. Matiyaga sila. Matiyaga silang tingnan ang dugyot na banyo at kusina, wag lang madumihan ang bagong pintang kuko nila sa kamay.

Pero hindi talaga tungkol sa mga negatibong issue ko sa buhay ang post na ito kundi sa larawan ng Makati na nakita ko sa Wikipedia.

Makati Skyline
Makati Skyline

Kung paano ko ito nakita? Hulaan mo. Hinanap ko sa Wikipedia ang Pilipinas. Oo, kelangan ko pang i-wikipedia.

Parte ng trabaho ko ang mangalap ng impormasyon tungkol sa mga bansa kung saan may mga project proposals at minsan pakiramdam ko mas alam ko pa ang mga detalye ng ibang bansa kesa sa Pinas.

At ayun na nga.

Nakita ko ang larawan ng Makati skyline. Madami nakong nakitaan nagpost sa mga social sites ng larawan ng Makati pero ngayong ko lang nakita itong larawan. No filter at walang kasamang pagmumukha ng nagselfie.

Ayun na nga ulit. Para akong dayuhan sa sarili kong bansa. Ngayon ko lang nakita to eh.

Mas kabisado ko pa ang mga kalye at gusali ng Dubai kesa Makati.

photo by hotel.syl.com
photo by hotel.syl.com

Hindi ko kinukumpara, hindi ko sinasabing mas maganda ang Sheikh Zayed Road kesa sa Makati, hindi yan ang intensyon ko.

Kabisado ko man ang mga kalye dito dahil sa tagal na ng aking paninirahan dito, dayuhan pa din ako pero mukhang mas dayuhan ako sa sarili kong bansa.

Kung hanggang kailan pa kaya ako magiging dayuhan dito at doon, hindi ko alam.

Isang Handog


Madami kami. Mga ibong hindi makawala sa hawla. Taon ang bibilangin bago pa makakalipad kung papalarin. Pare parehas kaming biktima ng matatamis na pangako ng ahensya sa Pilipinas. Pero mapait. Mapait ang bawat pulot pukyutan na pumapatak sa aming mga palad na agad ding nauubos sa isang iglap.

Ama. Ina. Kapatid. Anak. Walang pinipili. Walang pinagbibigyan at iilan lang ang pinapalad at pinapakawalan.

Marahil ay isa ako sa mga pinalad na iyon at lubos na pighati ang nadama ko ng mamaalam sa itinuring na magulang sa loob ng maliit na lunggang aming pinagkasyahan sa loob ng ilang taon.

Babalik ako. Babalik ako kapag kaya na kitang tulungan.

Hayaan mo na ako at intindihin mo na lang ang iyong sarili. Hindi ka nangibang bayan para sa akin kundi para sa sarili mo at sa pamilya mo. Malaki ang problema ko at amnestiya lang ang makakatulong sa akin, alam mo yan. Hayaan mo na ako. Lahat tayo ay may kanya kanyang destinasyon. Kung hanggang dito na lang ang sa akin ay malugod ko itong tatanggapin.

Lahat tayo ay may sariling dahilan kung bakit nandito sa ibang bansa pero hindi doon nagtatapos iyon. May nakikilala tayo na bumabago sa ating buhay at sa ating pananaw. Mga taong nagiging inspirasyon at kinapupulutan ng aral. Mga taong makapag-papaalala sa atin na lubos tayong pinagpala kahit pa kakarampot lang ang ating kita.

Ang pag-asa ay hindi mo lang makikita sa liwanang na dala ng bawat sinag ng araw kung hindi sa mata ng bawat taong patuloy na lumalaban pa kahit alam nilang talo na sila.

Hinanap ko sya at binalikan noong dumating na ang natatanging araw na hinihintay nya subalit hindi ko na sya muling nakita pa.

* pinaikli ko ng husto ang aking mahabang maikling kwento
* kathang isip lamang ito ngunit hinango sa buhay ng napakaraming Pilipinong nasa ibang bansa na hindi makauwi dahil tumakas sa mga mapagsamantalang amo o kaya’y mapanggipit na kumpanya
* kung meron lamang sanang makakapagbigay ng maganda gandang titulo para dito ay paki comment lang para mapalitan ko kasi hindi ko alam kung anong magandang titulo.

* Isang handog para sa Araw ng Kalayaan at para sa ating mga bagong bayani :)

Hinango…


Nagmaganda akong gumawa ng maikling kwento ilang buwan na ang nakakaraan pero hindi ko kinaya. Binasa kong muli ang hindi natapos na kwento at may magaganda din naman pala akong naisulat. He he…Heto ang mga ilang linyang hinango sa dapat ay maikling istorya ko….

- May mga relasyong parang istasyon ng radyo. Humihina yung frequency pag dinadaanan ng bagyo. Mas lalo mong ginagalaw yung antena para maayos ito, mas lalo namang nawawala.

- Lahat tayo ay may kanya kanyang destinasyon. Kung hanggang dito na lang ang sa akin ay malugod ko itong tatanggapin.

- Sa sobrang tagal na puro sakit lang ang nadama ko, nagising na lang ako isang araw na yung sakit at ligaya ay parang iisa na lang.

– May mga taong malaya na parang ibon. Kaya lang minsan mayroong mga hindi na marunong bumalik sa kanilang pugad.

sabaw man ay nagkakalaman din

The Pink Mustache

My "stache" of random ramblings and turbulent thoughts.

jessasmiley

the secrets of my scratch paper

Dubaiexpatnurse's Blog

Guide for the young Filipino nurses in Dubai

Real Talk

Let's get this straight.

hungarianportrait

Portrait and Glamour Photography from Laszlo Racz

live. laugh. love.

and yes! i know she's a keeper <3

XCB photography

photography,humor,rated pg!

theweekendbackpacker

Weekend Musings Of a Newbie Traveler

Confessions of a Kabataang Pinay.

We love to express, much more to be heard. A personal blog to let you see the world behind a young adult's eyes, in the philippines.

NANGAKOAYNAPAISIP

ako'y nanilip

Pescao Seco.

Nothing, but simple perspectives.

Kumain ka na ba?

Me and my wife's food tripping in Manila and beyond!

Kalyo sa Kanang Palasinsingan

tanda ng matrimonya sa papel at panulat

johncoyote

Poetry, story and real life.

Transitions

The Life: Unconventional

I Am Begging My Mother Not To Read This Blog

and other tales from a twentysomething disaster

The love soul series

modern wisdom on love and relationships

The Unspoken Words

"Like the dust on the floor, the wind carrying .. Like the bubble in my bath that keeps on popping. They're just fading in the blink of an eye.. Just like my FADED LOVE, and I don't know why..."

BAYAN Canada

Alliance of progressive Filipino organizations

stitches and runs

Hey! I'm learning to stitch.

My French Heaven

FOOD, PHOTOGRAPHY & JOIE DE VIVRE IN BORDEAUX, FRANCE

Nadia Williams

All of the above.

Sew Sweetness

Sara Lawson

Life's a great adventure

...and these are my JADEventures :)

Wax's World

A collection of musings, memories & melodies.

The Late Jillian

I am Jillian and I wake up every morning to sleep again.

The Book of Shayne

A stream of consciousness, inspiration, music, photos & videos

Loud Snapshots of a Quiet Existence

"My ideas usually come not at my desk writing but in the midst of living." - Anais Nin

Kanlaon

Just another Wordpress.com weblog

Made in the desert

Inspiring things to inspire you

Dot. Dot. Dot.

This is the story of my life, my introvert life. Living in an extrovert world.

Jeepney Psycho Logy

We don't want you to think like us. We just want you to think.

Pluma, Tinta at Imahinasyon

mga tula at kwento ng imahinasyon...

Despondency

There is more to sadness.

Pinay Unlimited

I don't want to be defined.

DA MIRA YUMA MISADBENTURS

Kwentahin ang mga kwentong walang kwenta

Blithe and Untroubled life...

The best way to live life is to live it simply...

shiawase days

a photo blog of charming desserts, delightful eats & lovely encounters

With The Grains

Whole Grains, Film Grains, Wood Grains, Words and Wanderings by Quelcy T. Kogel

JDC Point of View

Personal Blog ni JDC

the imperfect P.A.

PA’s are humans too and we may not be perfect after all.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 248 other followers