Of Birthday, Age and Wine

This part of the year has come (and will go) again when only my face doesn’t age. Ha ha. Yes it’s my birthday tomorrow and I’m not supposed to write anything about it but I did and oh, actually not about it but something else. It’s about the thing they call age that people especially ladies don’t want to declare on their birthdays.

So this post is not about where I would go for dinner tomorrow or what I will wear on the occasion rather about something more intricate (is it?).

They said that age is just a number but I think it’s not. Age is a delicacy. Like a wine served to pair a meal. Velvety. Earthy. Dense. Full of flavors brought about by time, by maturation. The taste that is distinctive, superior and unrivalled. The unraveling of its characteristics, sip after sip takes you back to the day when it was just fresh grapes piled into large wooden casks squeezed by barefooted virgins stepping on it, crushing and extracting every bit of juice that is to be poured into oak barrels waiting for their flavors to be imparted to the young wine. The dark dungeon will be it’s home for a while. We’ll leave it there to be fermented, to ripe, to mellow.

Crisp, with a hint of herbs or fruit or nuts or spices. It whet’s our appetite or compliments our meal. It could be a dessert, an after or a late night dinner drink. It tells us stories of long ago, of vintage times, of summer picnics by the lake, the fresh wind, the sunflowers and the green grass with cheese and sandwiches laid down on the red and white checkered picnic mats, of badminton rackets and kid’s bike, of a laughing mom and a stern dad.

Bitter, with a dark charcoal red color and a strong and rich aroma of experiences of lust and of love, of laughters and of tears, of cigar rolls and black hats, of red high heels and dark eye lashes. A luxury served to the host of a table of eight by a waiter in black coat set and white gloves delicately uncorking the bottle of wine with that stainless angel corkscrew. That first drop carefully poured into the clear glass, he’s not allowing a single droplet to spill on the white table cloth. That bouquet savored by a clandestinely tainted past, smelled by the host presented with the wine bottle’s cork, the grandeur of the night.

Age is a delicacy.

Like a wine.

We sip, we swirl, and we swallow.

Dalawang Uri ng Tao sa ating Lipunan

Narinig nyo na ba ang salitang Symbiosis? Sigurado akong ang sagot nyo dyan ay oo kung nakalagpas na kayo sa elementary at high school.

Balik aral tayo:)

Ang symbiosis ay yung interaksyon ng dalawa o higit pang biological specie. At ang mga relasyong ito ay Mutualism, Commensalism, Parasitism at iba pa.

Ang Pilipinas ay parang kingdom animalia pero ang relasyon lang ng mga specie ay parasitism at sa dalawang kategorya lang nabibilang ang tao. Sa Parasite at sa Host. Sa parasitism, ang parasite ay yung nakakakuha ng benepisyo samantalang yung host ang nagtatamo ng kapinsalaan o kaya ay namamatay. Maihahalintulad dito ang linta na humihigop ng dugo ng tao.

May iba’t ibang uri ng Parasite:

Pulitiko: umuupo sa trono at kinakamkam ang kabang bayan
Tusong business man: sapillitang nangangamkam ng mga pag-aari ng mga hamak na mamamayan. Kapag hindi naibigay ang gusto ay manggigipit o kaya ay papatay
Socialite/Social Climber: Mga walang ginawa kundi magpaganda para makalanghap ng kayamanan ng mga pulitiko at mayayamang business man
Mga pulis patola: nagpapalaki ng tyan habang nangongotong sa mga drayber na kinakalyo na ang pwet kakabyahe; naghahangad din makabingwit ng mga socialite paminsan minsan
Kabit: parang lintang kumakapit at nang aagaw ng asawa ng may asawa pati ng sustento nito. Maaring mayaman ang host, maari ring mahirap. Ngunit mas nakakaawa yung mahihirap na host dahil mas madaling matuyo ang dugo nito pati ang bulsa.
Mga estudyanteng nangongopya: magDoDota o kaya mag-e-FB magdamag tapos mangongopya sa kaklaseng nagpuyat para mag-aral; minsan mas mataas pa ang grado nila kaysa dun si host nilang nagsunog ng kilay
Magnanakaw: mga taong tamad at tanghali magsigising; ayaw magbanat ng buto at gusto ay easy money; kadalasang host ng mga ito ay mga estudyante, mga pangkaraniwang manggagawa at mga commuters na halos isubsob ang mukha sa kakatrabaho, tapos ang magbebenipisyo lang pala ay mga nagkakamot ng puwet na mga magnanakaw, snatcher at hold upper

Mga uri ng Host:
Manggagawa: madalas nagbibilang ng sweldong tira tira matapos makaltasan ng tax at kung ano ano pa; kadalasang biktima ng mga magnanakaw at snatcher
Mga magsasaka: magtanim ay di biro maghapon nakayuko, di na nga makaupo kamote pa hapunan ko
Mga tapat na empleyado ng gobyerno: inuuban na ay hindi pa ini-increasan; madalas pang pinapasalvage kapag may nakalabang kurakot

Ang konti ng mga uri ng host na naisulat ko. Wala na kong maisip baka may alam pa kayo.

PS: Sinulat ko to matapos kong malaman na nanakawan ng bag yung kapatid ko. Tangay ang laptop na ipinasalubong ko sa kanya na ilang buwan kong pinaghirapan bago mabili; tangay ang wallet nya pati ang kanyang perang pinaghirapan; tangay ang class record nya; grades yun na pinaghirapan ng estudyante nya.

Presently Living in the Remnants of the Past

Few days ago, was the anniversary of the declaration of Martial Law. I heard some said never again, some wanted revenge and a lot never really cared.

I thought I will not write anything about this matter as I did last year. Oh well, no. I wrote it 2 years ago (oh no! has it been that long?) and as I go through what I have written I was trying to figure out if my resolve has changed as the year passed.

No. Not that I changed my beliefs but I think my approach on the subject has ventured into a much more refined path.

I was appalled by Pnoy’s statement on revenge on the Marcoses. I wasn’t expecting such words from a mature person, much more from a President of a Christian nation.

There were protesters shouting “Never Again” to martial law, never again shall we lose our freedom.

A protester made a statement on national TV that the youth today who didn’t even exist yet during the Marcos era doesn’t have the right to say that the late president did good to the country and that the only cure to the nation is to, once again declare Martial Law.

image by ifex.org

image by ifex.org

On one hand I understand his point as a man who might have suffered during the time of the dictatorship and that might be the reason for his angst. But on the other hand, we can’t blame the youth today for voicing out their opinions. They may not have existed on those days but they are not blind, they are not deaf and they cannot be oppressed.

Unlike Ate San, who I assume, have seen the nutriban days, I have not existed yet on what they said, was the dark era of our country. I might still be the little cupid flying around, shooting an arrow to my future parent’s hearts. Ate San have made a very informative and unbiased post and I guess a personal account of the said era. Please take a glimpse of what she has to say about it here.

Contradictory to the gloomy term dark ages or dictatorship, articles have been published about how the Philippines flourished and have been the Tiger of Asia during those days. The country was then, looked up to by the now progressive ones. Korea, Japan and Singapore.

As the Marcoses were thrown out of power and the democratic government took over, I’m not as sure as to what exactly changed till date except for the liberty, as how we perceive the meaning of the word democracy.

We are now branded as a 3rd world country, far from the title we once had. We have farmers who work hard every day to plant rice yet most of them have sweet potatoes every meal instead of rice. We have a nation pounded by the annual visitation of strong typhoons yet there’s only resilience that we could rely on. We walk on the street terrified so as when we get home. We couldn’t trust anyone, not even the police. We couldn’t be safe anywhere, not even in our own homes. We praise ourselves for the rising economy but we still have children on the streets begging for money. The rich continue to count their income while the poor continue to count how much will be left from their salary after all the deductions. People get denied twice, thrice or more by the immigration whenever they want to escape from poverty and try their luck on getting a better life abroad. People who stole hundreds get tortured in jail but people who stole billions get bullet proof jackets and special medical care.

Above all of these, is this a time for us to still fight over an ex president’s right to be buried in the heroes’ cemetery? Or should we still be thinking of revenge to an incident that heaven knows who plotted? Or whose wedding proposal is more splendid? Or who’s better, the Kpops or the 1D?

Martial Law happened. A lot of people suffered, lost their loved ones and most specially their freedom. But we have to move on. We have to move on from the painful history, the bitter past that cannot be undone, and the mistakes that should not be repeated.

The wound inflicted in this nation was so deep and it will take years for it to recover. The process maybe slow but time will mend our broken spirits.

Scars may not look so nice on the skin, but we need to accept it, as it is the sign that the wound has completely healed.


Napakaraming papel sa opisina. Papel na may nakasulat, papel na may naka-drawing, papel na manipis, papel na makapal, papel na parang karton, papel na kailangan pirmahan, papel na blangko, papel na pinagpapasa-pasahan, papel na ginagawang eroplano, papel na masarap waratin at itapon sa mukha ng iyong kaaway, papel na tinatago sa loob ng volt, papel na may sikreto, papel na may drawing na pusong may pana, papel na ginagawang basahan, papel na tinatapon sa basurahan at papel na dinadala sa banyo.

Marami na ngang papel ay mas marami pang pumapapel.

Hindi ko lubos maisip at hindi ko lubos maubos. Kung pwede lang kainin ang mga papel, sana ay nabusog pa ako.

video by: UniveraslRecPH

May post na akong tungkol sa Lapis, ngayong naman ay Papel. Ano naman kaya sa susunod?


Sa bibig nahuhuli ang isda. At kakasuggest ko kay Kath na gawin itong chain post at magnominate (eto yung post nya Slam Book Millionaire ), ako tuloy ang unang napagbalingan. Pero gagawin ko na din dahil nakakatuwang sumagot ng mga tanong sa Slum Book. Ibang iba sa mga sagot noong bata pa ako. Pero yung totoo, mas mahirap na ngayong sumagot ng slum book kesa noon ha ha. Anyways, heto na:

Name: AySabaw
Nickname: Aisa
Age: 28
Address: Dubai
Email add: *tinanggal ko at dumami ang spam mails ko ha ha
Zodiac Sign: Libra
Favorite Subject/s: Basta walang Math
Teacher/s: Ginang Dizon – 3rd Year HS Noli Me Tangere
Book/s: Garden of the Evening Mists by Tan Twan Eng
Author/s: Tan Twan Eng, Norman Wilwayco, Simon Sebag Montefiore
Movie/s: Fast & Furious, Hunger Games
Movie Genre: Suspense
Actress/Actor: JenLaw
Singer/s: Gerard Way, Karen Carpenter, Aia de Leon, Armi Millare, Amy Lee, Rico Blanco, Pink, Gloc9
Song: Seasonal eh….sa ngayon ang paborito ko ay Close to You by Whigfield (kelangan may explanation?)
TV Program: 24 oras
Radio Program: Programs ni John Hendrix sa WLSFM nung Campus Radio pa sila
Outfit: Muchas Grasas Outfit kapag ako ay nasa Pinas. Pag nasa Dubai Normal-na-tao outfit
Food: Seafood Linguini, Ramen, Banana Cue, Goto, Fishball
Drinks: 3 in 1 Coffee
Color/s: Gray, Blue, Pink
Lucky No/s: Pano mo malalaman ang lucky number mo?
Hobbies: Writing, Reading, Playing the Guitar, Staring Blankly
Sports/Games: Dampa
Motto: Time is gold.
Describe yourself: Simple pero bato.
Who is you crush: Kim Soo Hyun
What is love? Love is blind. (pinanghahawakan ko pa din yang definition na yan hanggang ngayon)
Do you believe in destiny? Yes.
Why? Because we create our own destiny.
What attracted you the most? Humor
Dreamboy: Lalakeng nakakatawa. Payat. Matangkad. Kahit naka skinny jeans at white tshirt lang maangas tingnan. May hawak na gitara at kumakanta. Hindi ko dinedescribe si Steve Badiola ng Typecast.
Happiest Moment? Lagi akong masaya.
Greatest achievement in life? Matutong mag AutoCad mag-isa. Makapagsulat ng mga bagay na may silbi na lagpas 100 words.
What is your greatest dream? Maging rockstar!
Most wonderful event ever happened? Pwede bang galing sa imagination ko lang yung sagot dito?
Funniest Experience? Madaming madami.
Most stupid thing you ever done? Tumaya sa color game sa perya
My idea of vacation: Swimming. Kain. Tulog. Sun bathing. Massage.
Regrets: Ang mag suggest kay Kath na magnominate para sa Slam Book Millionaire.
Wildest Imagination: Mag time travel sa panahon ng mga Pharaohs
Your guilty pleasure: Shopping
Philosophy in life: Wag mong gawin sa kapwa mo ang ayaw mong gawin sayo. (motto ata to?)
Loves: Family, Friends, BF, Pasta, Coffee, Bags, Books, Writing & Reading, Singing, Sleeping
Hates: TAX, Kurakot
Last Words: Sa akin ang huling halakhak.

At dahil chain post ito, Ignore this and mabubutas maong mo pag bababa ka sa jeep o sa bus, I nominate JumpingJolens, Waxy Wax at si Kuya Keso? Kuya Keso di sana kita pipiliin kaso nafeel ko na kapanahunan naten tong slum book ha ha…Sagutan mo na hehehehe

Haha, alam kong busy kayong lahat pero kung may time kayong gumawa nito ay mas masaya hihihih.

PS: Kelangan nyo din pala daw mag nominate ng 3 ha para makaganti hehehe

Si Amapola sa 65 na Kabanata

litrato mula sa goodreads

litrato mula sa goodreads

Hindi ito isang book review. Seryoso ako.

Habang ang lahat ay nababahala sa nakakahawa at walang lunas na sakit na Ebola, ako naman ay nagbabasa ng kwento at kabaklaan ni Amapola.

Hindi ko kilala si Ricky Lee pero narinig ko ang librong Para kay B, bagaman hindi ko ito nabasa. Lumaki akong….tumanda akong ang tanging kilalang Pilipinong manunulat ay si Bob Ong at Lualhati Bautista, pero wala ni isang libro ni Madam Lualhati ang nabasa ko. Ah, nabasa ko pala ang libro ni Ramon Bautista pero parang nanghihinayang ako sa perang pinambayad ko. Nanlumo ako nung mabasa ko ang Bakit di ka Crush ng Crush Mo kasi nag-expect ako ng higit pa sa kung ano ang nabasa ko.

Nananabik ako sa mga Tagalog na libro. Palibhasa, walang mabibiling ganun dito. Kaya nung umuwi ako last month sa Pinas ay nag shopping spree ako sa National Bookstore. Hindi ko alam kung sino sino ang mga manunulat ng librong nabasa ko. Kumuha lang ako ng mukhang interesante yung plot at yung cover. As long as hindi ito mga wattpad wattpad, kinuha ko ito. Syempre kumuha din ako ng libro ni Madam Lualhati, dalawa he he.

Isa na nga sa mga nabili ko ang Amapola. Pag-uwi ko, binasa ko ulit yung plot sa likod ng libro. Nasabi ko sa sarili ko, “ay putek, bakit ko ba binili itong kabaklaan na ito?”

Wala naman akong sinabing ayaw ko sa mga bakla, o tomboy o sino pa man pero ngayon lang kasi ako makakapagbasa ng libro na bakla ang bida. At ayokong ayoko kasi ng mga salitang churva ek ek at kung ano pang salitang bading.

May 45 minutes ako para basahin ito sa umaga papasok sa trabaho at 45 minutes ulit sa gabi papauwi habang nasa tren. Ugali talaga ng mga tao na umusyoso sa mga taong nagbabasa mapa dyaryo, libro o ebook man ang binabasa mo. Minsan kahit naglalaro ka ng candy crush o zombie tsunami ay nakikiusyoso din sila.

Kapag ibang lahi ang umuosyoso sa pagbabasa ko ng Amapola ay inaalis agad ng tingin dahil hindi naman nila naiintindihan, pero meron din naman na talagang mapilit at mapapansin mong kulang na lang ay kunin na sayo yung libro. Oo, madaling basahin ang Tagalog dahil ABC ang gamit naming alpabeto di tulad ng mga letra ng Korea o kaya Thailand pero di mo pa din ito maiindtindihan kung hindi ka Pilipino. Sabagay marami namang English na salita sa libro bilang Taglish Gay-lingo ang ginamit ng manunulat.

Kapag Pilipino naman ang umuusyoso, kung makatingin naman ng masama pagkatapos basahin yung back cover ng libro na may nakasulat na “ASWANG KA BA?” “NARINIG MO NA BA ANG ALAMAT NG BAKLA?” at “MAY PAG-ASA PA BA ANG PILIPINAS?” Nakibasa na nga lang iismid pa. Kung tingnan ka pa nila ay para bang sinasabing “Bakit di na lang libro ni Mitch Albom o Paulo Coelho ang basahin mo?” “o kaya Divergent?”

Noong una ay hindi ko naiintindihan kung anong meron sa kwento ni Amapola lalo na ang paulit ulit na pagbabanggit sa mga Noranians. Fan kaya ni Nora si Ricky Lee? Hindi ko rin naiintindihan kung anong meron sa donut. Pero habang binabasa ko pa at nakakalahati ko na yung libro ay dun na ko nagandahan.

At dahil hindi naman talaga ito book review, ibabahagi ko lang naman yung pinakamagandang parte na nabasa ko dito. Syempre hindi ko kabisado kaya bubuklatin ko yung libro ngayon kung saan nandon ang bookmark ko. Chapter 32.

- Napaka-imaginative ng Pilipino at di nauubusan ng mga bagong paraan ng pagdurusa. Nakikita ko ang iba’t ibang mukha ng kahirapan. At kabobohan.

- Ano nga ba ang nangyayari sa mga kababayan kong ito? Wala na nga ba talaga silang pag-asa? Lagi na lang silang nakapila – para bumoto, para humingi ng relief goods, para manalo sa lotto, para maabutan ng premyo sa TV, para makahingi ng hustisya.

Wala na kong idurugtong kasi yang parte lang na yan ang pinakapaborito ko at pinauulit ulit sa utak ko, parang yung scene na niyakap ni Do Min Joon si Cheong Song Yi sa My Love from the Star noong nagkasundo na sila.

Yun lang.

Sa Unang Tingin

Alas dos kinse na pero hindi pa ko nananaghalian. Kakainom ko lang ng café mocha sa isang organic na kapehan. Limang dolyar para sa isang tasa. Hindi nakakabusog yung kape pero yun lang ang kailangan ko nung mga panahong iyon.

Alas tres diyes pa ang boarding time pero pinapapasok na kami sa waiting area. May oras pa ako para magbasa. Nilabas ko ang Tagalog na librong nabili ko sa National Bookstore. Nakakalahati ko na yung libro at hindi ko na mahintay kung ano na ang susunod na mangyayari sa bidang si Lino na pinaghahanap ng mga pulis dahil sa kasalanang hindi nya naman ginawa.

Tutok ang mga mata kong nagbabasa at naka de kwatro pa. Halos walang hingahan to.

Isang grupo ng kalalakihan ang dumaan sa may bandang kaliwa ko ayon sa aking peripheral vision at nagsiupo sa isang helera ng silya na nakaharap sa akin. Kako’y mga business man ang mga ito at naka pormal na damit. Wala naman akong kinalaman sa kanila, at ganun din sila sakin kaya nagpatuloy ako sa pagbabasa at nag-aalala kung ano ang mangyayari kay Lino kapag nakadaupang palad nya ang mga pulis o kaya’y ang mga Hukbalahap.

Saglit kong inangat ang aking leeg mula sa matagal na pagkayuko para palagatukin at para mapahingang sandali ang mga mata kong kanina pa nakikipaghabulan sa mga letra sa libro.

Pagtingala ko ng kaunti ay napako ang mga mata ko sa isang pares ng mata na nakapako din sa akin.

Chinito. Nakasalamin, pero hindi kakapalan. Clean cut. Nakaputing polo na mahaba ang manggas na wala ni katiting na lukot sa kahit saang banda. Nakakulay abong pantalon at itim na balat ang sapatos na pwedeng salaminan sa linis at kintab. May bitbit na bag na balat at isang maliit na maletang pang hand carry na maraming sticker ng iba’t ibang airlines na patunay ng madalas na pagbyahe.

Dagling nag-iwasan ang dalawang pares ng matang kanina’y nagkatitigan. Lumingon ako sa kaliwa at sya nama’y yumoko at kinalikot ang tablet. Napatingin ako sa aking repleksyon sa stainless na parte ng pader. May isang maliit na clam sa gulo gulo at nagkukulutan kong buhok na hindi pa narerebond. Nangingitim ang ilalim ng mga matang alas dos palang ng madaling araw ay gising na. Lukot ang asul na polong tiniklop ang manggas hanggang sa siko . Bigla kong binababa ang naka de kwatro ko pang binti at pakunwa’y pinalantsa ng kamay ang lukot na khaki shorts. May ilang natuyong talsik pa ng putik ang sneakers na marka pa ng pag-ulan nung huling beses na sinuot ito.

Muli akong yumuko at nagpatuloy sa pagbabasa pero hindi na naka dekwatro at hindi na masyadong nakatuon ang isip sa binabasa dahil sa pananabla sakin ni hiya.

Ayos lang yan, kako sa sarili ko. Kelan ka pa ba nag-alala sa kung anong itsura mo? Isa pa malulukot din ang damit mo sa eroplano dahil matutulog ka lang.

“All First Class and Business Class Passengers as well as Kris Flyer Members may now board the plane.”

Tumingala ako at napansing nagtayuan na ang mga business man sa harapan ko. Nanatili akong nakaupo hanggang tawagin naman ang row ng silyang uupuan ko.

Hawak ang boarding pass ay hinahanap ko ang seat number ko. Nadaanan ko ang First Class at Business Class Seats at luminga linga. Wala si Mr. Clean. Naisip ko “ang tanda mo na naniniwala ka pa sa pa destiny destiny na yan. Feelingera ka na assumera ka pa. Ano to palabas? Malalab at first sight ba sayo yun sa itsura mo? Baka kaya ka tinititigan non kanina dahil din a maintindihan ang itsura mo. Tantanan mo na yang kalokohan mo at hanapin ang upuan mo.” Naisip ng isa ko pang isip “hoy aba bakit? Masama na bang humanga sa taong may itsura at napakalinis tingnan? Tinitingnan ko lang, may gusto na agad? Saka malay mo? Di ba madalas sa mga koreanobela ay dyan nagsisimula ang lahat? At saka opposites attract naman diba?”

“Tantanan mo na yan. Hindi ka koreana at hindi ka nobela.”

Nakalampas na ko sa First at Business Class seats at hello Economy Class. Iniisa isa ko ang mga numero at letra sa cabin. 25G, 27G, 29, 30, 35,,,hayun 38G hay salamat at makakaupo na rin. Nilagay ko ang mga gamit ko sa cabin at umupo na. Kinabit ko na ang seatbelt ko at muling binuksan ang libro. Napatingin ako sa kabilang upuan, 38 H.

Isang pares na matang nakasalamin ang nakapako sa akin.